In dialoog over het communicatievak

We leven in een kanteltijd. Iedereen leeft in zijn eigen bubbel, omgeven door gelijkgestemden, verhalen en waarheden die vooral bevestigen wat we al dachten. Kijk naar een willekeurige discussie op sociale media. Of het nu gaat over Gaza, fast fashion, fatbikes, Groenland, AI, de wolf, windmolens, toeslagen, migratie of genderneutraliteit: binnen enkele seconden staan kampen tegenover elkaar, zonder ruimte voor nuance. 

Aan communicatie is geen gebrek, maar echt contact maken lijkt lastiger dan ooit. We zijn collectief op zoek naar nieuwe normen voor wat gewoon is. Wat waarheid is, staat ter discussie. En wat ooit vanzelfsprekend was, is dat niet meer. Het publieke debat lijkt gevangen in zwart-wittegenstellingen – alsof twijfel of nuance geen plaats meer hebben. En steeds vaker lijkt het niet langer te gaan om de vrije mening, maar om het uitdragen van de juiste mening.

Het wij-zijdenken neemt toe, in het groot én in het klein. Polarisatie is geen ver-van-ons-bedshow meer, maar speelt zich af in vergaderingen, buurten en families. Voor communicatieprofessionals is dat herkenbaar: we hebben meer contact dan ooit, weten meer dan ooit, maar zien elkaar steeds minder. 

De vraag is wat in dit licht mag worden verwacht van ons vak. Gaan wij mee in de strijd tussen al die narratieven of helpen we die juist te overstijgen? Zoeken we het debat om te winnen? Of openen we de dialoog om samen verder te komen? Slagen we erin de kanteling te maken van een afrekencultuur naar een aanspreekcultuur? En durven we de stap te zetten van gelijk hebben naar gelijkwaardig zijn, van overtuigen naar begrijpen?

Ons vak heeft een wezenlijke maatschappelijke opgave. Na een tijdperk van ‘wij’ en decennia van ‘ik’ leven we nu in een tijd waarin we verlangen naar ‘ons’. Misschien is de roep om professionele communicatie wel groter dan ooit. Willen we daar als communicatieprofessionals een bijdrage aan leveren, dan vraagt dat om realiteitszin en reflectie. De opdracht van het communicatievak is om mensen te helpen kantelen: van waarheid naar werkelijkheid, van overtuigen naar onderzoeken en van standpunt naar ontmoeting. Communicatie is immers geen exclusieve professie van enkelen, maar een competentie voor velen. 

Alleen vanuit het besef dat ieder zijn eigen waarheid heeft, kunnen we de positieve impact van ons vakgebied verder vergroten. En laten we wel zijn: dat is in wezen een tijdloze opdracht. Toen in 1946 de basis werd gelegd voor het Genootschap voor Openbaar Contact – de eerste rechtsvoorganger van Logeion – gingen de initiatiefnemers het gesprek aan over de rol van communicatie in een verscheurde samenleving. Nu, tachtig jaar later, zijn die vragen misschien wel urgenter dan ooit. Ons vak is geëvolueerd van propaganda, PR en voorlichting naar de dialoog als natuurlijk domein. Juist in tijden van onzekerheid, wantrouwen en sociale fragmentatie groeit de behoefte aan professionals die het gesprek op een hoger niveau weten te brengen. Elevate the debate – niet gericht op de waarheid, maar op de gedeelde werkelijkheid.

Laat de opdracht voor Logeion dezelfde blijven als die onze rechtsvoorgangers zagen: de dialoog over ons vakgebied naar een hoger plan tillen. Als bestuur willen we dat gesprek voeden, inspireren en versterken. Daarom nodigen we onze leden nadrukkelijk uit om met ons mee te denken én te doen. Hoe brengen we het communicatievak verder: in professionaliteit, in plezier, in betekenis? Want pas als we erkennen dat communicatie een middel is en geen doel op zich, komt haar ware kracht naar voren: het vermogen om woorden om te zetten in wederzijds begrip. Als we 2026 met die houding beginnen, kan ons vak bijdragen aan een samenleving die misschien niet mooier, maar wel beter wordt.