Nieuwskanaal voor: Logeion

De inspiratie van communicatie

Thu, 22 Dec 2011 16:37:55 +0100

"En, geniet je nog een beetje van je twee maanden vakantie?" Die even lastige als goedbedoelde vraag krijg ik dagelijks sinds ik op 1 november bekend maakte dat ik mijn dagelijks werk in Amsterdam heb opgezegd en vervolgens besloot om met ingang van het nieuwe jaar vanuit Utrecht te gaan opereren. Met het schaamrood op de kaken moet ik dan bekennen dat ik het in deze 'vakantie' nog nooit zo druk heb gehad. Waarop de meeste mensen me niet begrijpend en vaak een tikkeltje meewarig aankijken. Vervolgens vertel ik enthousiast dat ik deze periode ook heel bewust gebruik om even stevig gas te geven. Ik ben immers aangetrokken om Logeion goed op de rit te krijgen en ik vond dat het op 1 januari echt moet staan. Inmiddels zijn zowel de ambities en koers voor de komende jaren alsook de organisatie duidelijk. En zijn alle voorstellen door de ALV in december met instemming vastgesteld.

Wat de meeste vakgenoten gelukkig wel begrijpen is dat ik mijn onbetaalde nevenfunctie niet ervaar als werk. “Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit meer te werken” was altijd al mijn motto. Bij het Logeion voorzitterschap gaat het nog verder. Dat kost geen energie, dat geeft in mijn geval heel veel energie en inspiratie. In het verlengde van eerdere blogs als ‘Karikatuur’ en ‘Beyond Calimero’ wilde ik het daarom deze keer eens omdraaien. En wil ik graag enkele positieve ontwikkelingen aanstippen die maken dat we alle reden hebben om als beroepsgroep trots en zelfbewust over communicatie als onmisbare discipline te kunnen spreken. En nog belangrijker: waarom ik communicatie ervaar als een vak dat ons elke dag weer veel werkplezier, nieuwe energie en inspiratie biedt.

Daarbij maak ik onderscheid tussen communicatie als discipline in elke organisatie, waar iedereen een rol in heeft, en communicatie als professie. Zeker met de doorbraak van social media zijn we ons er meer dan ooit van bewust dat iedereen communiceert. Ook fysiek: van de meneer van de beveiliging die bezoekers te woord staat bij de slagboom van de parkeergarage tot en met de bestuurders die dagelijks bezig zijn met de relaties met stakeholders en die voortdurend, zowel intern als extern, communicatief leiderschap moeten laten zien. Het claimen van onze discipline als een exclusief domein van de afdeling Communicatie was altijd al krampachtig, maar is nu echt verleden tijd. Wat mij betreft is dat geen reden voor onzekerheid of ongerustheid maar een uitgelezen kans. Een kans om communicatie als professie – naast de ondersteuning van de organisatie met de noodzakelijke communicatiemiddelen -nog nadrukkelijker in een strategische adviesrol te brengen. En dat kan ook, want de ontwikkeling en professionalisering van ons vakgebied is de afgelopen 10 jaar in een enorme stroomversnelling geraakt.

Communicatie maakt het verschil

Laat ik mijn optimisme eerst illustreren, zonder pretentie compleet te zijn, met wat kansen voor ons vak:

Communicatie kan een organisatie in deze tijd maken of breken, dat wordt ook voor bestuurders steeds duidelijker. Als een wereldwijde accountancy firma of grote bank vandaag het vertrouwen volledig verliest, gaat morgen het licht uit.
De samenleving neemt geen genoegen meer met mooie praatjes. Een ‘trust me’ wordt beantwoord met ‘show me’. De maatschappij - wat ik altijd invul met de 4 P’s van Publiek, Pers, Politiek en Polder – eist vandaag de dag dat organisaties echt deugen. En dat ze hun bestaansrecht en beloftes met bewijsvoering en daden staven.
Gecombineerd met de eerder aangestipte transparantie en de snelheid waarmee informatie zich verspreidt betekent dit dat organisaties met autistische trekjes het al snel heel moeilijk krijgen. Deze tijd vraagt om communicatieve organisaties. Organisaties die voortdurend werken aan hun legitimatie, die stelselmatig bouwen aan de verbinding met de omgeving en die 24/7 verbonden zijn met wat er leeft in de onderstroom. Deze tijd vereist sensitiviteit, responsiviteit en reactiesnelheid.
Consumenten willen gehoord worden en eisen dat ze door bedrijven, gemeenten en andere instellingen serieus worden genomen. En als het niet bevalt stemmen klanten of burgers met hun voeten en laten het met een dikke #fail ook nog even weten aan de rest van de wereld. De macht van de klassieke media neemt af en de impact die een enkel individu kan veroorzaken neemt explosief toe. Sturen op de beeldvorming wordt daarmee niet gemakkelijk, maar tegelijkertijd steeds relevanter!

Veelkleurigheid in stroomversnelling

Tegelijkertijd zie ik in ons vak vier mooie ontwikkelingen tegelijk:

Verbreding van ons vak tot een stevige communicatieprofessie
Verdieping in deelgebieden en het ontstaan van tal van specialismen
Vernieuwing, zowel in de praktijk als door onderzoek en publicaties
Verbinding met andere disciplines waar nieuwe specialismen ontstaan

Prachtige ontwikkelingen, die samen leiden tot een communicatie professie die een even breed als veelzijdig palet aan toepassingen kent. Ook dat is geen reden voor ongerustheid, maar een bron van inspiratie en een heel warenhuis aan kansen! Enkele voorbeelden van die verbreding, verdieping, vernieuwing, verbinding en veelkleurigheid:

Bij de overheid is de rol van communicatie in beleid al jaren sterk in ontwikkeling. Ooit introduceerde ik in Den Haag het begrip beleidscommunicatie, als paraplu voor de rol van communicatie over, als en in beleid. Sindsdien is er veel gebeurd, met name onder de noemer ‘Factor C’. Deze methodiek is bij uitstek geschikt om communicatie adviseurs voor te bereiden om een toekomstgerichte rol. Zoals ik eerder via Twitter stelde: ‘Communicatie adviseurs zijn er niet om beleid begrijpelijk te maken, maar om te helpen begrijpelijk beleid te maken’.
In het publieke domein zien we ook dat de communicatie rond infrastructurele projecten en bij gebiedsontwikkeling de afgelopen jaren versneld professioneler wordt. De activiteiten van CIRON hebben daar zeker aan bijgedragen en in eigen kring hebben we een aansprekende ‘showcase’ op dit gebied. De Communicatieman van het Jaar 2010 Alex Sheerazi, directeur Communicatie van de Noord-Zuid lijn, heeft immers laten zien hoe je met een intelligente strategie en menselijke benadering hardnekkige weerstand en negatief sentiment kunt kantelen.
Interne communicatie is bij uitstek een deelgebied van ons vak dat zich in spectaculair tempo ontwikkelt. Niet minder dan vier (!) belangwekkende boeken verschenen er alleen al het afgelopen half jaar. Er is een apart vakblad op dit gebied en bij opleider Van der Hilst kun je tegenwoordig een specialistische studie op master niveau doen. Wat interne communicatie extra interessant maakt is dat het overlapt met andere disciplines, waaronder HRM, organisatie, leiderschap en change.
Het zou mij niet verbazen wanneer verandercommunicatie zich ontwikkelt tot serieus specialisme binnen dit specialisme. Net zoals arbeidsmarktcommunicatie een specialisme is geworden op het snijvlak van communicatie en HR. Later is dit beïnvloed door expertise uit de wereld van de merkenbouwers en spreken we intussen veelal over employer branding. En dan is daar nog internal branding.
De wereld van PR, mediarelaties en woordvoering staan intussen ook bepaald niet stil. Integendeel: de aardverschuivingen in het informatie- en medialandschap maken dit deelterrein in alle sectoren tot een bijzonder spannend specialisme, dat overspoeld wordt door alles wat online, digital en social is.
Natuurlijk blijft ook oeroude deskundigheid op het gebied van stakeholder management, public affairs, corporate social responsibility, issues management en crisiscommunicatie van belang. Ook deze klassieke domeinen van ons vak bevinden zich in een versnelling van professionele ontwikkeling. En in het hele domein van corporate communicatie zien we prachtige toepassingen van framing, storytelling en themed messaging.
In Corporate Communication en branding zien we ook een hernieuwde aandacht voor identiteit en positionering. Niet op de laatste plaats door de roep om authenticiteit en geloofwaardigheid en door de impulsen die internationale bestseller auteurs als Jim Collins (Built to Last, Good to Great) en Simon Sinek (The Golden Circle) hebben gebracht.
Reputatiemanagement tot slot heeft zich in 10 jaar tijd ontwikkeld tot het meest strategische terrein van ons vakgebied. Het gaat in feite ‘beyond’ communicatie, want het raakt alle aspecten van een organisatie. Via onderzoek, regiegroepen en dashboards heeft reputatiemanagement ons vak definitief aan de bestuurstafel gebracht.

Ter afsluiting wil ik de veelkleurigheid van ons vakgebied illustreren met een inspirerend filmpje dat ik op Youtube tegenkwam. Een filmpje van AkzoNobel over haar initiatief om sloppenwijken over de hele wereld en de mensen die daar wonen een positieve impuls te geven. De titel van dit initiatief past perfect bij mijn boodschap over de inspiratie van communicatie.

Geniet ervan. Het heet: Let’s colour!

http://www.youtube.com/watch?v=AV4IoCgi2QAt

Alle ogen op de bal

Thu, 20 Oct 2011 15:55:37 +0200

Logeion en de regionale communicatiekringen

'Met je ogen gericht op het scoreboard kun je niet tennissen', zo citeerde ik John Whitmore recent in ��n van mijn berichten over leiderschap op Twitter. Het is een 'tekst voor op een tegeltje', maar de gedachte achter deze quote spreekt mij erg aan. Het gaat er om, dat je gelooft in je eigen spel en je niet voortdurend laat afleiden. Zo kan een CEO natuurlijk geen bedrijf leiden als hij of zij de hele dag naar de ontwikkeling van de beurskoers gaat zitten kijken. En ook als bestuur van een beroepsorganisatie is het zaak een heldere koers te kiezen, focus aan te brengen en consequent op het spoor te blijven. De ogen op de bal gericht dus, want niets is zo dodelijk voor een organisatie als een bestuur dat 'incident gestuurd' gaat opereren.

Zo kijk ik ook naar de relatie tussen Logeion en de vele regionale communicatiekringen in het land en de recente blog daarover van Jacques Happe uit het bestuur van de Amsterdamse kring Welcom. Hoewel de vice-voorzitter van de voormalige Voorlichtings Sociëteit Amsterdam in mijn ogen een wat ‘verrassende voorstelling van zaken’ geeft, heb ik het betoog met een glimlach gelezen. Het verhaal past in de stijl van de Amsterdamse kring om scherp van zich te laten horen. En past in de tendens bij Welcom om af en toe een erg grote broek aan te trekken en even lekker te blaffen richting Logeion. Welcom manifesteert zich als ‘het bijtertje’ onder de kringen. Ik kan dat waarderen en raak er – zie het citaat waar ik mee begon – zeker niet van in de war.

Hieronder zal ik serieus ingaan op enkele van de punten die Jacques naar voren brengt. En vervolgens maak ik graag van de gelegenheid gebruik om even op een rij te zetten hoe wij de afgelopen vijf maanden, sinds mijn benoeming als voorzitter, hebben geïnvesteerd in een betere relatie en samenwerking met de 14 samenwerkende communicatiekringen in het land. En wat dat tot nu toe heeft opgeleverd. Maar eerst een paar elementen uit het verhaal ‘Toekomst Logeion en de communicatienetwerken’. Je vindt dat op de Logeion Linkedin groep via de link onderaan. Drie dingen:

1. Energie, inspiratie en groei

Laat ik beginnen vast te stellen dat het heel goed gaat met Logeion. Logeion telt inmiddels ruim 3.000 leden, de vereniging groeit gestaag en het aanbod van activiteiten op de agenda en vooral de kwaliteit van de bijeenkomsten verbetert zichtbaar. De energie is voelbaar dankzij tientallen actieve leden in commissies en vakgroepen, het bureau onder leiding van directeur Clarisse Buma, een stevig bestuur, en een nieuwe voorzitter met een duidelijke visie die er vooral ook veel plezier in heeft!

2. Beroepsorganisatie voor professionals

Het tweede punt lijkt misschien wat semantisch maar is echt een fundamentele. In zijn blog -en ook bij eerdere gelegenheden- spreekt Jacques steeds over een ‘brancheorganisatie’. Zelfs de term ‘vakbond’ is door het bestuur van Welcom wel eens gebruikt als zij hun visie (of wens) voor Logeion onder de aandacht brengen. Maar met die termen kan ik niet uit de voeten. Een brancheorganisatie bundelt immers bedrijven in een sector: denk aan Bouwend Nederland of het Verbond van Verzekeraars. Ik spreek zelf consequent over Logeion als “de Nederlandse beroepsorganisatie voor communicatieprofessionals”. Logeion is en blijft een platform voor individuele beroepsbeoefenaren waar het communicatievak centraal staat. Logeion is in alles echt een beroepsorganisatie: voor het vak, voor de beroepsgroep en voor communicatieprofessionals uit alle sectoren.

3. Professionalisering, Programmering en Positionering

Zoals ik in een eerdere blog al heb aangegeven, zien wij als bestuur drie kerntaken voor Logeion. In de kern zijn we een vereniging en willen we een open platform zijn voor leden en andere beroepsbeoefenaren. De Programmering van aantrekkelijke inhoudelijke activiteiten zien we dan ook als een centrale pijler. Deze kerntaak zullen we de komende jaren verder versterken, in lijn met mijn toekomstvisie op basis waarvan de leden zich dit voorjaar hebben uitgesproken. In nauwe wisselwerking met de programmering, zien wij voor Logeion een rol weggelegd bij de verdere ontwikkeling van het vak: Professionalisering. Deze kerntaak bouwt voort op een lange historie met aandacht voor onderwijs, wetenschap en bijvoorbeeld Beroepsniveauprofielen. De derde pijler daarentegen, die van de Positionering, moet echt vanaf de grond worden opgebouwd. Daar zien we voor Logeion een rol als ‘stem van het vak’ en gaan we aan de slag met de positionering van het vak en belangenbehartiging voor de beroepsgroep.

‘Voor de Verbinding’

Dat laatste punt, van de belangenbehartiging, is inmiddels het hoofdthema in de relatie met de regionale communicatiekringen. Maar van een ‘relatie’ was bij mijn aantreden nauwelijks sprake. In een notendop even de afgelopen maanden:

Tijdens de verkiezingsstrijd in het vroege voorjaar van dit jaar schreef ik in mijn toekomstvisie ‘Voor de Verbinding’ o.a. dat “Logeion moet gaan werken aan meer bijeenkomsten overal in het land. Waar mogelijk samen met regionale communicatiekringen”.
Vervolgens ontdekte ik na mijn benoeming al vrij snel dat er de afgelopen jaren een wat gespannen sfeer was ontstaan in de relatie tussen deze kringen en Logeion. En nam ik me direct voor om daar open en onbevangen werk van te gaan maken.
Dat leggen van verbindingen doen we overigens ook met andere relevante clubs, waaronder BVPA, VEA, BvA, Tekstnet, Centrum voor Merk & Communicatie, NIMA, en bijvoorbeeld SMIN, met wie we dit jaar samen de Grand Prix Customer Media organiseren.
Het contact met het bestuur van Welcom was gemakkelijk gelegd. Ik ben sinds een optreden bij Welcom zelf ook lid van de club en kende de inmiddels oud-voorzitter Luuk Aleva. De man die eerder de ‘brancheorganisatie’ had aangekondigd.
Onze directeur en ik hebben in juli een bezoek gebracht aan het huidige bestuur van Welcom onder leiding van Ronald Heister voor een kennismaking. In een prettige sfeer hebben we daar afgesproken het idee van een ‘dubbellidmaatschap’ nader uit te werken.
Intussen hadden wij de regionale kringen ook aangeboden om inhoudelijke ondersteuning te bieden als zij bijeenkomsten zouden organiseren over de nieuwe beroepsniveauprofielen. Twee kringen hebben daar gebruik van gemaakt, waaronder Welcom.
Tijdens het ‘Zomertreffen’ van Logeion, Welcom en CommunicatieForum op 3 augustus heb ik Luuk Aleva voorgesteld om zelf een keer onze plannen te komen toelichten in het overleg van de 14 regionale kringen. Luuk bleek bereid daarin te bemiddelen.
Vervolgens hebben Clarisse en ik dat bezoek in september voorbereid met Luuk en Koen van Tankeren, voorzitter van de Utrechtse Communicatiekring en een belangrijke speler in het overleg van de 14 regionale kringen. Een bijzonder plezierige kennismaking.
Twee weken geleden, op 3 oktober, was het dan zover. Wij mochten op ons verzoek aanschuiven bij het overleg van de samenwerkende regionale kringen, waar ik een open ‘kijkje in de keuken’ heb gegeven ten aanzien van de koers van Logeion.
Mede dankzij Ger Moonen, voorzitter van het Communicatienetwerk Limburg, werd dit een zeer vruchtbare ontmoeting. Over en weer werd vertrouwen uitgesproken. Later bevestigden Koen van Tankeren, Ronald Heister en Ger Moonen dat nog eens.
Concreet hebben we bij deze gelegenheid ter plekke afgesproken dat we een gezamenlijke, gemengde commissie Belangenbehartiging in het leven roepen, die met plannen en voorstellen komt. Ter goedkeuring aan de besturen.
Namens Logeion zal onze directeur Clarisse Buma daarin actief participeren en het proces faciliteren. Logeion staat met andere woorden in de startblokken, de kringen zijn nu aan zet om met een afvaardiging te komen.

Dit soort dingen vragen veel tijd, aandacht en kopjes koffie, maar het is wat mij betreft de moeite waard. De lucht is in minder dan een half jaar behoorlijk opgeklaard en er is zelfs een eerste stap gezet op weg naar samenwerking, met ruimte en respect voor ieders positie.

'Met je ogen gericht op het scoreboard kun je niet tennissen'. Dus zal Logeion koersvast en proactief doorgaan op de ingeslagen weg. ‘Voor de Verbinding’ is een thema dat zeker geldt voor de relatie met de regionale communicatiekringen. We staan voor hetzelfde vak.

Sterker nog: als het vertrouwen over en weer groeit en de samenwerking vruchtbaar blijkt, is een stap naar een federatief verband - als vehikel voor gezamenlijke belangenbehartiging - zeker bespreekbaar. Maar laten we eerst wat gaan doen: alle ogen op de bal!

http://www.linkedin.com/groupItem?view=&gid=105686&type=member&item=75677201&qid=b23a2b47-cb50-453a-9581-ced17a32f2b2&trk=group_most_popular-0-b-ttl&goback=%2Egmp_105686

Beyond Calimero

Mon, 03 Oct 2011 11:41:53 +0200

Aan gedrevenheid voor ons vak heb ik normaal gesproken geen gebrek. Lag het deze keer aan de sluimerende griep waar ik al dagen tegen liep te vechten? Of was het de vraagstelling van het blad Communicatie waar ik gewoon geen energie van kreeg? Collega's in het bestuur van Logeion wisten me gerust te stellen. Het was zo'n interviewverzoek waar je gewoon niet blij van wordt. De centrale vraag: "De beroepsgroep is wat bescheiden en wordt ondergewaardeerd. Het Calimero verhaal... Wat kunnen communicatiemensen doen om die positie te verbeteren?" Toen ik een beetje was opgeknapt, kreeg ik er ineens weer plezier in.

En werd de tegendraadse opening als volgt: “Ik vind dat veronderstelde Calimero gedrag een volstrekt non-issue. Zo praten we onszelf als vakgebied een minderwaardigheidscomplex aan. En gaan we het zelf - als we niet uitkijken - nog geloven ook. Het hele thema is wat mij betreft volstrekt onnodig en contraproductief bovendien. Als volwassen vakgebied moeten we ons niet als een verongelijkte puber gaan gedragen. Dat helpt helemaal niet en we doen ons vak en onszelf op die manier ernstig tekort. Ik zou graag definitief afscheid nemen van dit onderwerp.”

Op deze plaats kan en wil ik in alle rust verder reflecteren op het thema en vooral een ander geluid laten horen over de positie van het communicatievak. Vijf observaties om af te rekenen met ‘Calimero’:

Als communicatieprofessionals zijn wij niet de bestuurders en meestal geen lid van de Raad van Bestuur. De woordvoerder heeft nu eenmaal een andere verantwoordelijkheid dan het echte boegbeeld. Nou en? Communicatie is voor de meeste bedrijven, overheden en andere instellingen wel een belangrijke managementfunctie die de leiding ondersteunt. Net als andere staffuncties zoals Finance, HRM, Strategie en ICT. Het goede nieuws is dat de directeur Communicatie op hetzelfde niveau opereert als zijn of haar collega’s van de andere genoemde disciplines. En 9 van de 10 keer rapporteert de communicatiebaas, in tegenstelling tot veel andere disciplines, aan de voorzitter.
Onder communicatiemensen varieert de kwaliteit van de professionals. Dat is zeker waar. Maar ook dat geldt voor elk vakgebied. Dat zie je ook in Finance, HRM, Strategie, Marketing, Logistiek, ICT, etc. In elk vak – ook in communicatie - heb je toppers die altijd weer boven komen drijven en er overal een succes van maken. En in elk vak heb je mindere goden, die vroeg of laat een keer door de mand vallen bij gebrek aan soortelijk gewicht. Ook daar is niks bijzonders aan. En sterker nog: ook onder bestuurders met topsalarissen, onder wetenschappers van naam en faam, onder accountants en onder medisch specialisten blijkt één op de duizend uiteindelijk een boef die van zijn of haar voetstuk valt.
En ja, in het communicatievak zie je grote verschillen in soort werkzaamheden en (ervarings)niveau. Maar ook dat is niks bijzonders en geen reden voor ongerustheid. In de financiële discipline heb je ook het hele spectrum, variërend van administratief medewerker tot en met de directeur Finance & Control. Over ons vakgebied is gelukkig nog steeds geen televisieserie à la ‘debiteuren crediteuren’ met de typetjes van Jiskefet gemaakt. En waar onze zeer gewaardeerde professor Cees van Riel van de RSM in een recent interview zegt dat ‘corporate communication dezelfde status kan krijgen als finance’, zou ik willen vaststellen dat die gelijkwaardige positie voor stafdirecteuren in de meeste organisaties al lang een feit is.
Je ziet heel veel communicatiemensen erg gefixeerd zijn op wat we ‘strategisch adviseren’ noemen. Mag ik dat even relativeren? Bestuurders, zo weten we, verwachten dat de communicatiediscipline op drie niveaus excelleert: op het strategisch niveau van sturen op merk en reputatie, in de regie op geïntegreerde communicatie en in de ambachtelijke kant van de realisatie. Elk van deze drie aspecten zijn noodzakelijk en op elk van deze niveaus zijn professionals nodig die dat fantastisch doen. Mensen die het willen, die het kunnen en die het laten zien, zie je vanzelf ‘door de rangen heen’ groeien. Maar gras gaat niet harder groeien door er aan te trekken. Professionele groei gaat doorgaans via de weg van geleidelijkheid. Dus wie als communicatieadviseur denkt dat hij of zij na afronding van een C-opleiding van de ene op de andere dag ineens senior is en alleen nog maar ‘strategisch’ gaat adviseren: forget it. Kwaliteit komt meestal vanzelf boven drijven. Dat kun je niet forceren.
Als communicatieberoepsgroep zitten we niet allemaal bij de bestuursvoorzitter aan tafel. Nee, en ook dat geldt voor alle eerder genoemde disciplines. Wat dat betreft kunnen communicatieafdelingen een voorbeeld nemen aan de manier waarop accountants en andere zakelijke dienstverleners hun teams organiseren in de relatie met de klant. Het ‘spiegelen van de niveaus’ is daarbij het leidende principe. De eindverantwoordelijke partner doet de relatie op het niveau van de RvB, de director is counterpart voor de stafdirecteur bij de opdrachtgever en de junioren werken samen met de administratie. Volgens hetzelfde principe moet de directeur Communicatie de ‘trusted advisor’ zijn van de CEO, minister of burgemeester. En is het bijvoorbeeld aan het Hoofd Interne Communicatie om een uitstekende werkrelatie op te bouwen met het Hoofd P&O. Ook hier: nothing special.

Over de positie van het communicatievak ben ik dus allesbehalve somber. Integendeel: op basis van eigen onderzoek en eigen praktijkervaring weet ik dat bestuurders communicatie als een bijzonder relevante discipline zien. De meerwaarde en betekenis van professionele communicatie staat op geen enkele manier ter discussie: het kan organisaties – en hun bestuurders – maken en breken. Topmanagers in alle sectoren van de samenleving beseffen maar al te goed dat communicatie een cruciaal onderdeel is van hun eigen leiderschapsrol. In het bedrijfsleven spelen bestuurders op vier velden tegelijk: de mate waarin zij de markt, financiers, medewerkers en de samenleving voor hun organisatie weten te winnen, bepaalt hun succes.

Zoals gezegd: in elk vak, en ook dat van ons, is ruimte voor verbetering. Maar laten we op de eerste plaats onze zegeningen tellen. Het communicatievak heeft zich de afgelopen twintig jaar spectaculair ontwikkeld. De communicatiediscipline heeft zich enorm verbreed en verdiept en op alle deelgebieden zie je een enorme beweging van professionalisering. Voormalige reclameman van het jaar Wim Ubachs maakte daarover in Adformatie pas nog een mooi statement. Kort samengevat zei hij dat “al die hoog opgeleide communicatieprofessionals die de afgelopen 20 jaar van hogescholen en universiteiten bij bedrijven en instellingen terecht zijn gekomen, een bom hebben gelegd onder de adviesrol die reclamebureaus daarvoor vervulden”.

Professionals die door willen groeien naar de hoogste posities in het vak kunnen sinds een jaar of tien aan de Erasmus universiteit een drs-titel in corporate communication behalen. En de meetinstrumenten op het gebied van reputatiemanagement die de afgelopen tien jaar beschikbaar zijn gekomen worden inmiddels bij alle grote ondernemingen in meer of mindere mate toegepast. Net zo interessant is de ‘factor C’ en de positie van communicatie in beleid en besluitvorming bij de overheid. En denk bijvoorbeeld aan het vak van interne- en verandercommunicatie. De afgelopen maand signaleerde ik alleen al op dit deelgebied vier nieuwe boeken! Ook in de communicatiepraktijk is geen gebrek aan topcases. De komende tijd kunnen we ons weer laten inspireren door prachtige voorbeelden van bedrijven en instellingen waar communicatie het verschil weet te maken. Noteer wat dat betreft 1 december aanstaande alvast in je agenda: dan zien we elkaar in Amsterdam voor de 10^e verkiezing van de Communicatie man/vrouw van het Jaar. Zie voor meer informatie http://communicatiemanvrouw.logeion.nl/algemeen.

Kortom: wat mij betreft is er alle reden voor ons als communicatieprofessionals om trots en zelfbewust over de positie, ontwikkeling en meerwaarde van ons vakgebied te spreken. Laten we onszelf geen onterecht minderwaardigheidscomplex aanpraten. Laten we het met elkaar hebben over onze ambities, over hoe we verder kunnen ontwikkelen, over de kansen die we voor ons vak zien en over hoe we kunnen excelleren.

Het thema Calimero is voor mij bij deze over en uit.

Leiderschap in Communicatie

Thu, 18 Aug 2011 10:58:09 +0200

Het zou de ambitie van elke gekwalificeerde communicatieprofessional moeten zijn. En de droom van elke kersverse drs die voor dit vak heeft doorgeleerd. Juist: ik heb het over de felbegeerde positie van directeur Communicatie. Totdat je veel van deze hardwerkende mensen regelmatig spreekt en je hoort en ziet wat zo'n rol allemaal met zich mee brengt. Natuurlijk: mooie plek in de organisatie, keurige kamer, uitstekende beloning en aanzien in het vak. Maar een leuke baan?

Directeuren Communicatie zijn echt niet te benijden. Ze worden - 24/7 - geleefd door incidenten en de waan van de dag. Door een ongelukkige kop in de krant of hypes in veel snellere media. Door grote en kleine crises en issues. Door de grillen en nukken van de hoogste baas en door brandjes die geblust moeten worden. Elke dag weer. Ik geef het je te doen. Nog los van de interne politiek, systemen en ander ‘gedoe’ in elke grote organisatie, plus alle normale beslommeringen die komen kijken bij het leiden van een afdeling. Niet voor niets is ‘ik wens u veel personeel’ een Jiddische verwensing.

Je broek moet er wel van scheuren, van deze dagelijkse spagaat. Want directeuren Communicatie willen ook bouwen aan de lange termijn. Af en toe eens nadenken over de positionering, het merk, misschien wel een campagne. Serieuze analyses en plannen maken voor reputatiemanagement. Een professionele aanpak van grote issues en van stakeholder management. Eens goed gaan zitten voor een onderbouwd budgetvoorstel. Aan de slag met het sponsoringbeleid dat maar blijft liggen. Vorm geven aan een intelligente monitoring tool voor offline én online media. Zorgen dat de speech van de voorzitter spot on past in de boodschapstrategie. Nadenken over de vraag hoe de hele organisatie sensitiever, responsiever en communicatiever kan worden gemaakt. Bouwen aan een betere en compactere afdeling. Want de voorzitter vraagt doodleuk "Kan het meer met minder?". Of roept zonder blikken of blozen: "Waar zijn al die mensen van jou in hemelsnaam de hele dag mee bezig?"

Een excellente directeur Communicatie weet dagelijks feilloos de juiste inschatting te maken. Herkent patronen en kan issues taxeren. Is aangesloten op de agenda van het topmanagement en die van de business. Zorgt ervoor dat de bestuurders én de lijnmanagers zich - ondanks de uiteenlopende wensen en belangen - toch allemaal goed bediend voelen. Inspireert en weet het beste uit zijn of haar mensen te halen. Laat de afdeling niet afglijden tot een ‘ballenbak van dingetjes’ maar bouwt een hoogwaardig team met duidelijke meerwaarde. En is ook nog in staat om pakweg de helft van zijn of haar eigen tijd te besteden aan bouwen, aan ontwikkelen, aan offensieve initiatieven met relevantie en impact, waarmee de organisatie echt een stap verder komt.

Ik heb grote bewondering voor mensen die een dergelijke functie echt goed weten in te vullen. Want deze rol vraagt om adviesvaardigheden op het hoogste niveau, om leiderschaps- en managementkwaliteiten, om voortreffelijk vakmanschap op alle deelterreinen van het vak, om analytisch en conceptueel denkvermogen, om een intuïtief - bijna instinctief – gevoel voor wat wel en wat niet gaat werken. Plus de drive en de fysieke conditie om ook in het weekend en heel vroeg in de ochtend de horkerige berichten van bestuurders te incasseren en elke dag opnieuw scherp te zijn en topkwaliteit te leveren.

En, niet op de laatste plaats, hebben directeuren Communicatie de rust, het lef, het leiderschap en de professionele autonomie nodig om - ook onder druk - ja of juist nee te durven zeggen. Dat vereist een sterke persoonlijkheid met een breed draagvlak. Mensen die dit allemaal in huis hebben vormen een zeldzaam soort.

PS Ken jij trouwens zo’n superman of powerwoman? Surf dan direct naar http://communicatiemanvrouw.logeion.nl/ om hem of haar (of jezelf) in ieder geval te nomineren voor de Communicatieman/vrouw verkiezing van 2011! Of twitter met #commv11.
@RonvanderJagt.

De bel voor de volgende ronde!

Thu, 28 Jul 2011 16:15:26 +0200

Met de ritmische klanken van Amy Winehouse op de achtergrond tel ik in mijn agenda alweer elf weken sinds de ALV van 11 mei jongstleden. De eerste honderd dagen als nieuwe voorzitter zitten er nog niet op, maar ik begin al aardig overzicht en gevoel te krijgen bij wat er speelt, wat er leeft, wie de spelers zijn en hoe de hazen lopen. Het helpt natuurlijk dat ik geen vreemde ben in onze vereniging.

Tegelijkertijd is er veel veranderd en verbeterd ten opzichte van mijn eerdere bestuursperiodes. Al was het maar omdat ik - zoals in C ook al werd geconstateerd - twee keer deel uitmaakte van het bestuur dat een fusie realiseerde. En Logeion in aantal leden inmiddels 3 keer zo groot is als de BvC in mijn laatste periode. Dus voor ik alle actieve leden een beetje heb leren kennen ben ik zeker nog heel veel gesprekken en cappuccino’s verder. Het lijkt soms wel een fulltime baan erbij, maar het is ook leuk om te doen. Met name door de ontmoetingen van erg veel, hele leuke vakgenoten: dat geeft geweldig veel energie en inspitatie. In positieve zin kan ik ook vaststellen dat het bureau, waar natuurlijk best nog een boel te ontwikkelen valt, beter bezet is dan ooit tevoren. Dat helpt allemaal. Maar pas op, ik ben hier en daar ook wel geschrokken door wat ik zie. En ik begin er inmiddels ook wat van te vinden.

In mijn vierde blog wil ik wat eerste ervaringen en observaties delen, wat contouren schetsen van de koers en kom ik vooral tot de conclusie dat er heel veel werk aan de winkel is. Veel meer dan ik kon vermoeden. Als we echt werk willen maken van een sterk vak, met een stevige positie, van een trotse en zelfbewuste beroepsgroep en van een professionele, relevante en attractieve beroepsorganisatie, dan is er over de volle breedte nog genoeg te doen. Want ons vak verdient een attractieve, prikkelende en gezaghebbende beroepsorganisatie. Een professionele en eigentijdse club, met meer kwaliteit, meer scherpte en meer kleur. En dus zullen we keuzes moeten maken ten aanzien van prioriteiten en volgorde. Dat zeg ik met respect voor wat er in de eerste vijf jaar van Logeion is bereikt. Zoals eerder genoteerd: Er staat een actieve, gezonde, groeiende vereniging met ruim 3000 leden. Met andere woorden: laten we blij zijn met wat er in vijf jaar is neergezet. En nu de bel luiden voor de volgende ronde!

Terugblikkend op de dagen rond die ALV in mei realiseer ik mij nu dat er toen door allerlei mensen hele rake, wijze woorden zijn gesproken. Zo noemde bestuurslid Lydia Jumelet de opdracht van de nieuwe voorzitter ‘a hell of a job’. Nou, ik zou het nu zelf vooral een stevige klus willen noemen, maar dat is niet meer dan een verschil in formulering… Een andere opvallende was van emeritus hoogleraar Betteke van Ruler. Die wenste me na haar warme gelukwensen vooral ook ‘veel geduld’ toe. Nou, dat vond ik eerst wat raar – veel geduld? - maar die begin ik inmiddels heel goed te begrijpen. Zo’n vereniging met actieve leden die zich inzetten naast hun normale werk is een tijdrovende kwestie en we kunnen niet alles tegelijk aanpakken. Zo kreeg ik bijvoorbeeld na genoemde ALV ruim 300 felicitatiemails. Die heb ik in een weekend stuk voor stuk beantwoord en steeds aangegeven dat er veel te doen is. Waarop ik weer zo’n 100 mails terug kreeg van mensen die best ergens aan mee willen werken. Staan genoteerd! Maar de follow up daarvan zal echt gespreid zijn over de rest van het jaar, wanneer we bijvoorbeeld nieuwe commissies en nieuwe initiatieven met een heldere opdracht kunnen lanceren.

Een paar maanden geleden heb ik onder de titel ‘Voor de verbinding’ al mijn visie op de toekomst mogen geven en heb ik daar een eerste ’10 punten plan’ aan gekoppeld. Aan die visie en eerste ideeën mag iedereen mij over vijf jaar afrekenen, daarover geen misverstand. Maar intussen heb ik veel gezien en gehoord en realiseer ik mij dat er nog veel meer moet gebeuren. En dat het zaak is om een goed evenwicht te brengen in onze hoofdaandachtsgebieden. Het totaalplaatje voor de komende jaren, de ‘koers voor de komma' zoals ik dat noem, heb ik inmiddels met het bestuur en onze directeur in een overzichtelijk model gegoten en geclusterd in vijf P’s. Het plaatje is niet bijster origineel maar wel prettig overzichtelijk. Het ziet er uit als een huis, als een tempel zo je wilt. Kort samengevat:

1. Perspectief. Het dak op het huis dat alles verbindt is onze ‘purpose’ of punt aan de horizon. Het is de overkoepelende ‘why’ van Logeion. Daarbij denk ik dat we ons in alles wat we doen moeten laten leiden door drie hogere doelen: een sterk vak met een stevige positie, een trotse en zelfbewuste beroepsgroep en een professionele, aantrekkelijke beroepsorganisatie met een duidelijke relevantie en meerwaarde voor alle communicatieprofessionals in Nederland. Dat dak, die doelen, worden ondersteund door drie pijlers:

2. Professie. De eerste pijler is die van ons vak en onze inspanningen en initiatieven om dat vak in de volle breedte - en ook voor de langere termijn – verder te ontwikkelen en te professionaliseren. Deze pijler is een collectief belang en omvat onze bemoeienis bij de kwaliteit van het beroepsonderwijs, de toetsing en certificering van opleidingen, de beroepsniveauprofielen en de inspiratie vanuit de wetenschap, inclusief de toekomst van onze eigen leerstoel. Daarbij laat ik thema’s als persoonscertificering en de kwaliteit van het HBO Communicatie onderwijs nu bewust maar even liggen voor een later moment.

3. Programmering. De tweede pijler is die van bijeenkomsten, activiteiten, masterclasses en Logeion als ‘community van communities’ voor alle geledingen in ons even brede als diverse communicatievak. Ik schreef daar eerder over in mijn blog ‘Het Sprookjesbos’. Hier gaat het om individuele groei, professionele ontwikkeling, vernieuwing, inspiratie en netwerken. Daarin staan de Vakgroepen en Themagroepen centraal en die verdienen wat mij betreft een veel sterkere, actievere en prominente rol. In genoemde toekomstvisie (zie http://www.logeion.nl/ronvanderjagt) heb ik eerder ook enkele nieuwe initiatieven geopperd, die er wat mij betreft ook zeker gaan komen. Waarmee we scherper kunnen differentiëren, meer kleur kunnen geven aan het geheel en nadrukkelijker in kunnen spelen op de behoeften van allerlei deelgroeperingen. Denk daarbij bijvoorbeeld aan studenten, aan starters, aan zelfstandigen en aan directeuren Communicatie.

4. Positionering. De derde pijler onder het overkoepelende dak is die van de positionering van het vak en –in het verlengde daarvan– Logeion zelf. Deze kant is de afgelopen jaren behoorlijk onderbelicht gebleven, mede door alle aandacht voor de eerste pijler. Daar komt bij dat we als vak en als vereniging de slechte eigenschap hebben om veel te veel met onszelf bezig te zijn. Ik zie hier ook voor mezelf een rol weggelegd: in de verbinding met de omgeving en om ons vak een volwassen en zelfbewuste stem te geven. Waarbij allereerst een intelligente visie en strategie nodig is rond de vraag hoe we ons vak en onze beroepsgroep stevig, eigentijds en toekomstbestendig kunnen positioneren en op welke thema’s we onszelf kunnen en moeten laten horen in het publieke debat. In het verlengde hiervan speelt ook de vraag welke rol bij ons past in de belangenbehartiging voor het vak in het algemeen en voor de grote groep ZZP’ers in het bijzonder. Dit bouwwerk is natuurlijk nergens zonder een stevig fundament over de hele breedte. De vijfde P:

5. Professionele organisatie. Om op alle drie de pijlers voldoende meters te kunnen maken en resultaten te kunnen boeken moeten we blijven werken aan de ontwikkeling van een steeds professionelere organisatie en een effectievere werkwijze van bureau, bestuur en alle commissies en groeperingen die wij kennen. Met name de rolverdeling, portefeuilleverdeling, werkwijze en samenspel kunnen slimmer, soepeler en doeltreffender. Daar kijk ik hier en daar nu al met enige verwondering naar.

De vraag waar ik zelf nog niet helemaal uit ben, en waar we als bureau en bestuur best wat input en suggesties voor kunnen gebruiken, is: waar te beginnen? Wat moet prioriteit en voorrang krijgen? Want aan plannen en ideeën geen gebrek. Maar zaken echt goed afmaken is in een vereniging als deze makkelijker gezegd dan gedaan. Bij honderd onafgemaakte initiatieven horen vaak evenzoveel gefrustreerde mensen. Dat is precies wat we niet willen. Dan liever 10 dingen goed, met relevantie en impact, waarmee we echt het verschil maken. Bij deze dan ook de oproep om ons van suggesties te voorzien over keuzes en volgorde: wat moeten we voorrang geven?

Tot slot, maar niet op de laatste plaats: als bestuur kunnen we inspireren, initiëren, mobiliseren en stimuleren. Het bureau kan voorbereiden, organiseren en veel zaken uit handen nemen, maar ook daar zijn grenzen aan de capaciteit. Een vereniging staat of valt dan ook met de inzet van heel veel actieve leden. Die daar op hun beurt energie, ideeën, ervaring en contacten door opdoen. Doe je mee?

Karikatuur

Fri, 22 Jul 2011 09:38:16 +0200

Ben je net voorzitter van Logeion, word je gebeld door een journalist van Het Financieele Dagblad om je mening te geven over 'het imago probleem van de PR-branche'. De betreffende redacteur was bezig met een artikel (zie ook het FD van 14 juni, pagina 11) naar aanleiding van de noodklok die was geluid door mensen van enkele PR-bureaus, die zich zorgen maken over de reputatie van het 'PR-vak'. Daarbij werd al direct gesproken over het beeld van 'boeven en belmeisjes' die manipulatieve persberichten versturen en vervolgens redacties nabellen of het is ontvangen. Nou, dan heb je mij gelijk goed op de kast.

Ik heb geleerd om eerst rustig na te denken over de vraag of je moet reageren en zo ja hoe dan. Maar in eerste instantie vroeg ik me echt af onder welke steen deze mensen de afgelopen 25 jaar verstopt hebben gezeten. De vraag zelf roept al direct een sterk verouderd beeld op. Alsof er in ons vakgebied de afgelopen decennia niet enorm veel gebeurd is aan vernieuwing, verbreding en professionele ontwikkeling! Dat gevoel werd versterkt doordat de journalist in kwestie hardnekkig bleef spreken over ‘PR’, inclusief bovengenoemde associaties. Alsof het hele vakgebied van professionele communicatie niet meer is dan woordvoering en ‘een stukje in de krant’…

Natuurlijk hebben de PR-mensen die het verhaal hebben aangezwengeld ergens wel een punt. Ik heb zelf al eerder aangegeven dat ik vind dat ons vak, onze beroepsgroep én onze beroepsorganisatie te veel naar binnen gekeerd zijn en veel actiever de verbinding met de omgeving moeten leggen. Dat was ook de reden dat ik toch heb meegewerkt aan het genoemde artikel: je moet ergens beginnen. Maar de insteek om op deze manier de aandacht van het FD te trekken vond ik persoonlijk bijzonder onhandig. Een bekende die het artikel had gelezen mailde me: “Keurige reactie in een overigens vreselijk artikel. Die mensen die het aanzwengelen plassen in hun eigen badwater”. Dus ben ik er maar stevig ingegaan en heb ik gezegd dat ik “het geschetste beeld volstrekt achterhaald vind en een karikatuur van de werkelijkheid”. Om daar aan toe te voegen “dat daarmee duizenden serieuze, veelal goed opgeleide communicatieprofessionals tekort worden gedaan”.

Zoals gezegd: de positionering van ons vakgebied en de beroepsgroep van communicatieprofessionals zie ik wel degelijk als één van de speerpunten voor Logeion voor de komende jaren. Maar niet met deze invalshoek. Wel denk ik dan bijvoorbeeld aan: het innemen van een meer zichtbare rol als relevante partij in het publieke debat, het verwerven van een logische positie als gesprekspartner voor bestuurders en het leggen van verbindingen met andere disciplines. Ook kan ik me voorstellen dat we meer werk maken van het breder onder de aandacht brengen van ‘best practices’ in ons vak. Waarbij ik dus niet alleen denk aan “effectieve PR-cases” waar het FD over schrijft. Ik denk dan aan een veel breder palet aan mooie cases. Goede voorbeelden van professionele communicatie zijn er legio. Denk aan de positionering van Rabobank en Philips, aan het state-of-the-art interne communicatie platform van KPN, aan de kanteling in de beeldvorming rond de Noord-Zuid Lijn en bijvoorbeeld aan de dialoog over de toekomst van Nederland die de coöperatieve verzekeraar Achmea recent organiseerde ter gelegenheid van hun 200-jarig bestaan.

Maar het allerbelangrijkste voor de beeldvorming heb ik nog niet genoemd. En dat is dat we af moeten van dat hardnekkige Calimero-gedrag wat ook in het hoofdredactioneel van het blad Communicatie deze maand weer werd aangehaald. Daar wil ik echt mee afrekenen, net als met die oude beelden waar het FD in blijft hangen. Op die manier doen we onszelf en ons vak namelijk ernstig tekort. Ik vind dat het tijd wordt dat we als vakgebied met meer trots en zelfvertrouwen over onze professie en onze meerwaarde gaan spreken. Dat is ook de belangrijkste voorwaarde om écht iets aan de positionering en reputatie van onze beroepsgroep te doen. Natuurlijk kan het altijd beter, en blijft professionele ontwikkeling een speerpunt en onmisbare pijler voor een betere positionering. Maar voor de beeldvorming en ons eigen werkplezier is zelfbewustzijn echt een cruciaal punt.

We hebben daarbij alle recht van spreken. Communicatie is relevanter dan ooit en is voor bestuurders echt een groot thema. Deze tijd vraagt van organisaties en hun bestuurders om sensitiviteit en responsiviteit. Deze tijd vraagt om merken en reputaties met relevante en geloofwaardige beloftes die elke dag weer worden waargemaakt. Deze tijd vraagt om een goed ontwikkeld luisterend oor voor wat er leeft in 'de onderstroom'. Deze tijd vraagt om dienend, inspirerend en communicatief leiderschap. Deze tijd vraagt om identiteit, authenticiteit en autoriteit: om organisaties die deugen en die een echt en aansprekend verhaal te vertellen hebben. Deze tijd vraagt om organisaties die voortdurend vernieuwen en continu veranderen om zich aan te passen aan de omgeving. Deze tijd vraagt om organisaties en bestuurders die intern en extern het vertrouwen weten te winnen.

Allemaal zaken waar wij als vak en als beroepsgroep een centrale rol in spelen. Communicatieprofessionals spelen de hoofdrol waar het gaat om de verbinding van organisaties met hun omgeving en bij de verankering in de samenleving. Communicatieprofessionals helpen bestuurders en hun organisaties om het potentieel van de organisatie te verzilveren en alle kansen te benutten. Dat is een strategisch relevante bijdrage, die essentieel is voor het succes en de continuïteit van organisaties.

Kortom: het is de hoogste tijd dat we die oude beelden en dat Calimero-gevoel definitief ver van ons afwerpen.

Laten we als zelfbewuste beroepsgroep van communicatieprofessionals trots zijn en gaan staan voor ons vak.

Movers & Shakers

Tue, 31 May 2011 16:46:09 +0200

Als het even kan boek ik voor lunchafspraken een tafeltje aan het raam aan de Bosbaan, de Olympische roeibaan in het Amsterdamse Bos. Waar de bediening inmiddels weet dat ik graag begin met een cappuccino en een verse jus. De combinatie wakker & fris, daar houd ik van. Dus ook mijn tafelgenoten zijn bij voorkeur wakker & fris, in de hoop dat ze mij ook zo ervaren. Sinds kort is er dagelijks wel een grapjas die mij bij binnenkomst aanspreekt als 'voorzitter'. En dus heb ik het tegenwoordig de hele dag over Logeion. Afgelopen week had ik aan die roeibaan een hernieuwde kennismaking met Joep Cornelissen. Professor Joep Cornelissen. Hij is bijzonder wakker & fris.

Joep is hoogleraar Corporate Communication aan de faculteit Economie & Bedrijfskunde van de VU. Auteur van het boek 'Corporate Communication. A Guide to Theory and Practice' (Sage) waarvan de eerste druk al in 2004 verscheen en dat inmiddels wordt gebruikt aan business schools over de hele wereld. Joep begint internationaal behoorlijk naam te maken, behalve in Nederland gek genoeg. Eerder was hij professor aan Leeds University Business School, mogelijk is dat een verklaring. Is Joep dus de grote onbekende naast iconen als Cees van Riel en Betteke van Ruler? Nou, er is een belangrijk verschil. Joep is namelijk pas 35 jaar. Nee, dat is geen tikfout. Joep is 35. Joep gaat dus 'als een raket'. Terwijl ik me bijna verslikte in mijn jus, moest ik onmiddelijk denken aan het idee dat ik eerder in mijn toekomstvisie voor Logeion de 'Club van 30' heb genoemd. Want het lijkt me prachtig wanneer we voor maximaal dertig 'daverende dertigers' een eigen club binnen onze club kunnen creëren.

Ik vertelde Joep enthousiast over mijn visie op de toekomst. Kort samengevat: "Het verbinden van alle communicatieprofessionals in Nederland, dat is de stip aan de horizon. Dit vak verdient een open, attractief, relevant en gezaghebbend platform. Een professionele en eigentijdse beroepsorganisatie, met meer kwaliteit, meer scherpte en meer kleur.” En dus, zo vertelde ik Joep, denk ik dat we nieuwe initiatieven moeten starten om relevanter te worden voor specifieke doelgroepen. Waaronder de 'Club van 30' als community voor het absolute toptalent in ons vak. Voor de 'daverende dertigers' en daarmee voor de nieuwe generatie smaakmakers. Doelgroep van zo'n bijzonder clubje zijn de echte ’movers & shakers’ en ‘dwarse denkers’. Een dergelijke community draagt bij aan prikkelende visieontwikkeling en vernieuwing van ons vak en kan zorgen voor scherpe stellingen en standpunten. Dat kan Logeion helpen om echt ‘hip & happening’ te worden.

Ik hoop dat we in onze beroepsgroep dertig uitzonderlijke dertigers kunnen vinden. Denk daarbij aan mensen van het kaliber van bijvoorbeeld Jeroen Hellenberg. Pas 37 jaar en al weer een aantal jaren directeur Communicatie van NS. En uit de wetenschap natuurlijk de genoemde professor Cornelissen van 35. Waarmee ik gelijk maar even twee mensen noem die helemaal nog geen lid zijn van onze beroepsorganisatie. Dat moeten ze dus eerst nog even worden. Om vervolgens een plek aangeboden te krijgen in die op te richten Club van 30.

Dit gezelschap wil ik op voorhand van harte uitnodigen om ons vakgebied en onze vereniging voortdurend van vernieuwende impulsen en kritische reflecties te voorzien. Als het allemaal lukt krijg ik vast nog eens spijt van deze oproep. Want 30 maal wakker & fris klinkt zelfs voor mij als een overdosis. En als die movers & shakers er echt zijn, zullen ze ook zeker niet wachten om op alle fronten snel het roer over te nemen. Gelijk hebben ze. Zou ik ook doen.

Het sprookjesbos

Wed, 18 May 2011 21:05:45 +0200

De week voor de verkiezing was ik natuurlijk full time campagne aan het voeren? Nou nee. Eerlijk gezegd was ik toen op vakantie. Met m'n Blackberry, dat wel. Maar voor alles met mijn twee dochters Jet (7) en Roos (4). Want het was meivakantie en ik had in december al geboekt. Met stralend weer werd het een topweek in een zogenaamde 'Jungalow' bij de Beekse Bergen. Met de punten van Albert Heijn was dat tevens een mooie uitvalsbasis voor een dagje Efteling met de meiden. Alledrie genoten we van de Droomvlucht. En tijdens een ijsje op het Anton Pieckplein bedacht ik ineens wat een mooie metafoor de Efteling is voor wat ik mijn 'stip aan de horizon' voor Logeion heb genoemd.

Ik zie de toekomst van onze beroepsorganisatie als een 'community van communities'. Een platform dat alle communicatie professionals in Nederland weet te verbinden met allerlei spannende speciaalzaken onder een kwaliteitsdak. Met een eigen honk voor allerlei groeperingen. Variërend van de 'club van 100' tot en met bijvoorbeeld de 'Logeion Young Professionals' en een club voor 'daverende dertigers'. En met ruimte voor iedereen om gebruik te kunnen maken van de hele speeltuin. Dat en meer kun je nalezen in mijn toekomstvisie op http://www.logeion.nl/ronvanderjagt. En de Efteling, daar is de essentie van dat concept al verbeeld, zo realiseerde ik me daar in Kaatsheuvel. Je ziet het ter plekke gebeuren. De een kiest voor de meest opwindende attracties, anderen wandelen rustig een ochtend door het sprookjesbos. Elk onderdeel heeft een eigen accent, een eigen sfeer, een eigen label en een eigen aanhang. Tegelijkertijd is het allemaal onmiskenbaar de Efteling. Het blijft bovendien elke keer weer vernieuwen en verrassen. Waardoor je er je hele leven met plezier blijft terugkomen.

Ik geloof dat we met een soortgelijk concept een hele sterke beroepsorganisatie kunnen bouwen, die relevant en aantrekkelijk is voor alle communicatieprofessionals in dit land. Is dat een droomvlucht? Ben ik betoverd in het sprookjesbos? Nee, wat mij betreft is dat echt een prachtig perspectief!