Nieuwskanaal voor: Logeion

Moeder

Tue, 09 Mar 2010 09:00:00 +0100

Vorige week is mijn moeder opgenomen in een verpleeghuis. Mijn vader en zij hebben het samen lang en gelukkig volgehouden. Dat is niet iedereen gegeven. Maar nu was het moment daar. Ik vond het hartverscheurend, voor haar, voor mijn vader en voor ons als kinderen. Ik vraag me steeds maar af waarom het laatste eind van een mens vaak toch zo zwaar en pijnlijk moet zijn. Maar goed, we gaan in principe niet over ons einde, dus het komt zoals het komt. Naast het veelgehoorde geklaag over de gezondheidszorg en gebrekkige zorg, thuis en in zieken- en verpleeghuizen, kan ik in dit geval alleen maar positief zijn. Wat een geduld en respect was er bij de thuiszorg voor mijn ouders in de afgelopen jaren, en wat kon er veel om mijn ouders zo lang mogelijk bij elkaar te laten blijven. De dagopvang gaf nog een tijd soelaas voor mijn moeder. Maar toen ging het niet meer. En wat een geweldige begeleiding bij het nemen van die moeilijke beslissing voor mijn vader, en voor ons als kinderen, en zeker ook naar mijn moeder toe. Alle disciplines zaten een aantal keren om tafel met ons. De huisarts, de verpleeghuisarts, de thuiszorg, de trajectbegeleider, de verzorging vanuit het huis waar ze woonden.

Alternatieven werden afgewogen en onderzocht, en uiteindelijk werd de knoop zorgvuldig doorgehakt. Een staaltje van communicatie waar ik stil van word. Ik heb niets dan goeds te melden over de gezondheidszorg en vooral over de mensen die daarin werken in dit geval. Wat een inzet en wat een professionaliteit.
Nu zit ze daar. Het is niet het modernste huis, samen op een kamer met nog een mevrouw die niets meer zegt. Ze ondergaat het lijdzaam, “als jullie dit het beste vinden dan moet het maar”, zei ze. Mijn vader is voor het eerst van zijn leven alleen. Hij zegt tegen me dat ze alleen maar redenen hebben om dankbaar te zijn voor zo’n lang en gelukkig leven samen. Ik zie dat het de moeilijkste beslissing van zijn leven was. Ik aarzel of ik dat allemaal wel moet schrijven op een blog. Ik doe het toch maar, al is het eigenlijk te erg en tegelijk te mooi voor woorden.

Sven of Jan Peter, zwaar kloten

Thu, 25 Feb 2010 09:35:06 +0100

De val van Balkenende vier leek mij een goed thema voor de blog deze week. Slecht voor een land in crisis dacht ik eerst. Maar wat heb je aan een kabinet dat geen besluiten neemt en het land te schande zet in de wereld. Nou ja, ik weet dat het een beetje gekleurd is, zeker toen ik me dood zat te lachen in de stiltecoup� van de trein naar Den Bosch met die Sigmund over Balkenende afgelopen maandag. Moet je echt even op de Volkskrantsite kijken bij de laatste pagina van de maandag editie: en dan....TADAAA BALKENENDE 5! Toen dacht ik: nee niet doen, je maakt je belachelijk. Toen werd ik gered door de foute wissel van Sven dankzij Gerard, wat een geweldige televisie was dat. En wat kunnen Wouter en Jan Peter daar nog veel van leren zeg.

In het programma Buitenhof zei Jan Peter dat er in de Trèveszaal wel een emotioneel moment was geweest na de val van zijn vierde kabinet, hij had gehuild. Volgens mij was hij er die zondag al wel weer behoorlijk overheen. En dan die exbewindsliedenploeg van de PvdA bij "De wereld draait door". Alles kwijt: de auto met chauffeur, de prachtige kamer, de dagelijkse verzorging én natuurlijk de macht. Dat moet ook niet makkelijk zijn. Ik moest ineens denken aan het verhaal van de oud-woordvoerder van Wilfried Martens die na bijna 13 jaar premier van België te zijn geweest opeens weer alles zelf moest doen. Hij werd nog één keer naar huis gebracht. Hij bleek dus totaal gehospitaliseerd! Belde haar bij nacht en ontij op wat hij nu moest doen: hoe koop je een treinkaartje, hoe gaat pinnen, hoeveel postzegels moeten op een kaartje enzovoort. De voorlichter terug in haar kerncompetentie van lakei! Maar goed, Sven en Gerard. Wat een klasse zeg! Eerst Sven die de dag van zijn leven verpest zag door Gerard die hem de verkeerde baan in wees. Na 10 minuten toch maar weer voor de camera. "Het is gewoon zwaar kloten". En dan, mooi gesneden door de editor, net voordat je denkt dat ie in huilen uitbarst en na een stomme vraag van die interviewer, "waarom sla je je coach niet in elkaar?" Zegt ie: "Het is gewoon heel moeilijk". Hoef je geen hogere communicatiekunde voor gestudeerd te hebben om te zien dat hij het meent. En dan Gerard: "Het is gewoon mijn schuld, ik heb hem verkeerd gewezen." Legt uit hoe het ging maar lult er niet omheen. "Dit is heftig". Sorry hoor Jan peter en Wouter, maar toen moest ik een traantje laten. Want dat kwam van heel diep. Eigenlijk was ik er blijer mee dan met goud, écht! Sven vanmorgen: "Ik heb zoveel overwinningen aan Gerard te danken, dus..." Probeer het nu eens Wouter, of JP... Hoe moeilijk kan het zijn? Best wel belangrijk!

Bezuinigen

Tue, 16 Feb 2010 17:45:30 +0100

Eigenlijk denk ik dat Nederlanders er dol op zijn: bezuinigen. In ieder geval de hele sfeer er omheen. Ik herinner mij dat een voormalig penningmeester bij de beroepsvereniging het heerlijk vond om met een donkere stropdas te verschijnen en met zijn somberste stemgeluid aankondigde dat hij die das niet voor niets had uitgekozen: "er breken financieel zware tijden aan"! Vervolgens werd de poet verdeeld. Ik noem geen namen. Ik weet wel dat je er verkiezingen mee kan winnen. Mijn eerste campagne voor het CDA had als motto: "Laat Lubbers zijn karwei afmaken!" Dat was een karwei dat stond voor 'zuunigheid' en aanpakken, de broekriem aantrekken en investeren in een beter morgen. En dat won Ruud, geheel tegen de voorspellingen in, en dik ook! Hoe is dat nu? De crisis lijkt over zijn dieptepunt heen. Maar de klappen bij de overheid komen nog. Volgens mij zijn die niet gering. Als ik zo een beetje hoor en zie hoe er campagne wordt gevoerd voor de gemeenteraad is dit wel een grote witte vlek. In Amsterdam moesten we allemaal ons tafelzilver tonen.

Ons werd gevraagd 150 procent van de gevraagde pakweg 350 miljoen op tafel te leggen zodat er iets te kiezen valt voor een nieuw college. Ik vind dat wel goed. Geen kaasschaaf, zo van doe ons nog eens 10 procent. Nee, gewoon aangeven wat je ook niet zou kunnen doen, de gevolgen daarvan laten zien en laat de politiek maar kiezen. Vervolgens komen er in de campagne twee type reacties: doodse stilte, dat zien we wel na de verkiezingen. Of het grote prijsschieten, uiteraard kan dat ambtenarenapparaat wel met 25 procent terug, of wat niet past in het politieke straatje kan weg. Interessant, maar weet de kiezer nu wat hem te wachten staat? Want met dit soort bedragen gaat het echt over een krimpende overheid. Nemen we genoegen met wat minder veiligheid? Je wilt niet weten wat daar aan is uitgegeven de laatste jaren. Of gaan we voor wat minder onderwijs, stoppen we met gesubsidieerde banen, gaan we onze ouders weer zelf verzorgen of laten we de economie zichzelf maar redden? En wat te denken van minder communicatie, al die campagnes, die websites, die woordvoerders om maar te zwijgen over al die adviseurs die niet van de uitvoering zijn. Tegen dat laatste heb ik trouwens wel goede tips. Het worden mooie tijden, let maar eens op, en pak je kansen!

Machiavelli

Tue, 16 Feb 2010 12:17:43 +0100

De Machiavelliprijs is dit jaar voor Jeroen Smit. Als voorzitter van Logeion en qq bestuurs- en jurylid van die stichting ben ik daar erg blij mee. Jeroen heeft echt iets teweeggebracht met zijn boek De Prooi. Los van het feit dat het lekker weg leest zijn de grote bankiers tot menselijke proportie teruggebracht, en zijn zij en hun opvolgers hopelijk tot iets mee bescheidendheid gedwongen. De Machiavellilezing ging daar eigenlijk ook over, de noodzaak tot bescheidenheid. Dit jaar uitgesproken door Roel Coutinho. Dat is toch wel een man met ballen zeg. Hij haalde zijn wetenschappelijke gezag eerst flink onderuit om daarna niet helemaal uit de vertrouwensvraag te komen. Mooi en eerlijk verhaal dus met mijn complimenten. Zie voor de tekst de website www.stichtingmachiavelli.nl.

Coutinho had een tot de verbeelding sprekend verhaal. Waar zijn hoogleraar in 1964 met een gillende kankerpatient op het podium rustig een uur lang college gaf zonder enig probleem, ging het via de bezetting van het Maagdenhuis waar het bestuurlijk gezag definitief omver ging, naar de afbraak van het vertrouwen in medische deskundigheid bij de inenting van meisjes tegen baarmoederhalskanker. De inentingscampagne rondom de Mexicaanse griep was de genadeklap, met als hoogtepunt de serieuze vraag van Netwerk aan Roel of die injecties nu ook écht nanochips bevatten.

Hoe nu verder, dat was de prangende vraag. Roel had wel twee dingetjes: Meer aandacht in het onderwijs voor het correct verzamelen en interpreteren van informatie via het internet. En verder moeten de wetenschappelijke divisies van redacties de altijd nieuwsgeile collega's van de actualiteit beter controleren en corrigeren. Blijft staan, aldus Roel, dat een gemiddelde dombo niet moet denken dat hij de wetenschap zo even onderuit kan halen. Daar moet je lang voor studeren, promoveren en inaugureren. O ja, Roel is van plan in de toekomst meer beelden te laten zien hoe dat eruit ziet, ziek zijn en doodgaan aan HIV, baarmoederhalskanker of de volgende, zeg, Braziliaanse griep. Dat zal ons leren! Dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo gek. Erik Reijnders zei bij de borrel daarna tegen mij dat, dit alles horende, ons communicatie echt in een flinke crisis zit. Ik heb hem beloofd er niet teveel over te zeggen want het staat allemaal in zijn nieuwe boek. En dat gaan we dus massaal kopen. Tot dat boek uitkomt toch een vraag van mijn kant: denk nou eens na hoe zoiets werkt collega's!! Over priming, plugging en framing gesproken. Mooie impuls in de nu al levendige discussie hierover op de Logeiongroep op LinkedIn.

Effe roken

Wed, 03 Feb 2010 10:41:36 +0100

Even over dat rookverbod en de handhaving daarvan. Ik ben zelf geen roker, nog nooit een sigaret aangeraakt. Wel eens een sigaar voor de gezelligheid en omdat ik dan aan mijn opa moet denken, maar dat was het en ik ben er ook weer mee gestopt. Maar eigenlijk hou ik wel van rokers, veel van mijn vrienden roken. Dus blijkbaar zijn ze wel mijn type, die hang naar verslaving heeft wel wat, en je kunt vaak lekker lang en slap ouwehoeren met ze. Trouwens, als je eens wilt weten wat er nu echt aan de hand is in de organisatie moet je in het rookhok zijn. Tip voor elke interne communicatiemedewerker: de dorpspomp staat in het rookhok. Van mij mag er ook wel gerookt worden waar ik bij ben, mits niet in mijn bed en in mijn auto en het even netjes aan alle aanwezigen gevraagd wordt. Maar, toegegeven, je went wel snel aan een rookvrije wereld. Dus dit weekend ging ik weer eens stappen en er was niet ��n kroeg, van de zeven, waar niet gerookt werd. Goeie ouwe tijden, maar het viel me wel op. Toen las ik dat in de helft van de kroegen gewoon weer gerookt wordt, wel of geen eenmans bedrijf. Daar ben ik toch even van ondersteboven.

We besluiten dus dat het niet meer mag, met veel bombarie. Vervolgens maken we regels die blijkbaar niet houdbaar en handhaafbaar zijn. Wat gaat daar nu voor signaal van uit? Op postbus 51 staat dat minister Klink de regelgeving aan het aanpassen is. Dat is mooi, maar ik denk wel: hoe moeilijk kan het zijn om dat in één keer goed te doen? Niemand gelooft toch meer dat die overheid een deuk in een pakje sigaretten slaat. Dus ik vraag aan mijn stapmaatje, die rokers haat en dus de hele avond al liep te schelden: Zijn er nou landen waar dit wel goed werkt? Zegt hij: Amerika. Dat wist ik, stelletje zeikerds daar als het over roken, drank en seks gaat, maar ondertussen... Dan Ierland, hmm, dat wordt al minder, die Ieren hebben de burgerlijke gehoorzaamheid ook niet uitgevonden. En dan Italië! Dat meen je niet, daar heeft nog nooit iemand zich iets aangetrokken van de overheid. In grote verwarring druip ik af en na mijn doorgerookte kleren in de was te hebben gedaan steek ik in bed maar eens een lekkere grote sigaar op die ik nog had liggen van mijn vakantie naar Cuba, nu 15 jaar terug. Ze worden niet slechter als je ze even laat liggen, zoveel is nu wel duidelijk.

Rekeningrijden

Tue, 26 Jan 2010 13:01:55 +0100

Eigenlijk moet je best veel vinden als je elke week een blog schrijft. Neem nou rekeningrijden. Wat vind ik daar nou van, en die ANWB kwestie van Eurlings. Laat ik maar eerlijk zijn. Eigenlijk vind ik het niet eens zo makkelijk om overal een mening over te hebben. Na drie wijn gaat dat al beter hoor, maar toch ben ik eigenlijk van de school Cohen die ooit eens zei: ik vind van heel veel dingen helemaal niks. En als voorzitter wil je "de boel dan ook nog een beetje bij elkaar houden". Toch is het soms ook bevrijdend om wel iets te vinden. Dat merkte ik toen ik voor een politiek magazine elke keer het hoofdcommentaar mocht schrijven. Van mijn vriend Arendo Joustra leerde ik ooit dat het er bij een commentaar vooral om gaat dat het steek houdt en consistent is, niet zozeer de mening op zich. Want dan gaat het om de diepere vraag: "was ist Wahrheit".

Eén van de belangrijkste redenen voor mij om lid te zijn van een politieke partij, is dat je gewoon eens los kunt gaan vanuit een overtuiging, in de wetenschap dat in het debat van de volksvertegenwoordiging wel weer het beste midden wordt gevonden. Daarom heb ik ook zo'n hekel aan partijen die dat al in zichzelf doen, denken vanuit redelijkheid en compromissen. Ik noem geen namen! Daarom heb ik ook zo’n afkeer van referenda. Het idee van onze partijdemocratie is toch het debat te voeren waarbij alle standpunten van het volk worden uitgewisseld en gewogen, zodat af en toe ook eens een minderheid aan bod komt. Wat brengt dat voor rekeningrijden. Sinds ik mijn auto de deur uit heb gedaan is mijn verhaal wel beter geworden. Hoewel ik deze blog schrijf in een stilstaande ernstig vertraagde HSL naar Rotterdam. Dat je files wilt en kan reguleren en mensen uit de spits of zelfs uit de auto krijgt, daarvan ben ik zelf het beste bewijs. Dat een minister vervolgens zoekt naar maximaal draagvlak lijkt me heel verstandig. En de ANWB is niet de eerste de beste organisatie. Ja, ik heb die enquête ingevuld www.anwbledenpeiling.nl (ingewikkeld zeg!), hoewel ik even het gevoel had dat ik aan een referendum meedeed, bah. Want als Eurlings dat voorstel nu eens terugtrekt en er dus geen debat in het parlement komt. En we doorgaan met investeren in beton. Moet ik daar weer een mening over hebben. Intussen is de FYRA weer gaan rijden, en krijg ik gratis koffie. Dat gebeurt nooit in de file. Dat vind ik dan wel weer goed!

Balkenende communiceert

Thu, 21 Jan 2010 09:09:32 +0100

Zal ik daar nou maar niet over bloggen dacht ik, dat Irak verhaal. Gezien mijn partijvoorkeur (CDA) ben ik bij voorbaat verdacht. Misschien beter iets over Wilders, of Ha�ti. Maar wat kan ik daar nog aan toevoegen? Mijn opwinding over de kwestie wint het, dus toch een paar reflecties. Het is natuurlijk allemaal erg veel partijpolitiek: het onderzoek dat er moest komen, het CDA die dat tegenhield, dat het er toch kwam in deze vorm, de reactie van de MP en het hele circus daarna. Het oude liedje dat Balkenende toch zo'n onhandige klungel is irriteert mij daarin vooral. Er was duidelijk over nagedacht. Hij nam het initiatief, de eerste klap is een daalder waard moet hij gedacht hebben, een duidelijke strategie. De heersende opinie is dat hij had moeten zeggen dat "het een uitstekend rapport was, dat we het goed gaan bestuderen en er zeker wat van kunnen leren, dat we de kritiek ter harte nemen, en ermee aan de slag gaan, dat we daarom gewoon blijven zitten want anders kun je het niet veranderen." Typisch een verstandig voorlichtersadvies. Voorbeelden te over van deze aanpak, maar is dat nou een oprecht statement?

Daar had ook niemand genoegen mee genomen. Laten we er eens van uitgaan dat Balkenende echt vindt dat hij toen het goede ding gedaan heeft. Ik kan mij daar persoonlijk van alles bij voorstellen. Wat ik me zelf herinner was dat besluit toen tamelijk onontkoombaar, velen op nationaal en internationaal niveau vonden dat met ons. Vooral die indrukwekkende presentatie van Powell destijds in de VN over die kernwapens die er zouden zijn vond ik nogal overtuigend. We gaven politieke steun aan de inval, geen militaire, al met al was het een duidelijk en begrijpelijk standpunt. Dat er destijds ook al werd getwijfeld aan de volkenrechtelijke rechtvaardiging herinner ik me ook, maar er was veel discussie over en beslist niet de heersende opinie. Balkenende staat nog steeds voor die beslissing destijds en zegt dat ook, wat je er ook van vindt. Het is in elk geval niet één van de vele sorrysorry verhalen die we kennen na dit soort onderzoeken. En dan heb ik het nog niet over "die inzichten van nu", hou toch op! Dus, was het nou klungelig, een beetje dom of gewoon eerlijk? Ik vond dus dat laatste. Dat is toch ook eerlijk. En ik heb er trouwens wel wat van geleerd.

Weeralarm

Tue, 12 Jan 2010 17:11:11 +0100

Wat hou ik van de winter. Geweldig, het kan mij niet hard genoeg sneeuwen, vriezen, ijzelen en zelfs dooi vind ik mooi! Zo ben ik er ook dol op als de dagen korten, ik word allesbehalve depressief van het duister. Kortom, nacht en winter, en met name die combinatie, zijn mijn favoriete domeinen. Er zal wel iets mis met me zijn, want de meeste mensen die ik ken, zeker als ze ouder worden, worden er behoorlijk depressief van. Iets vervelender is het natuurlijk als je vijf uur vast staat op de ring van Amsterdam of als je moet slapen op een stretcher in de Jaarbeurs omdat je gestrand bent in Utrecht. Maar ja, dat heeft ook weer zijn charme en kan leiden tot nieuwe en diepe banden. Maar nee hoor, ik verbeeld me zelfs dat Nederland steeds moeilijker met dit soort meestal onschuldige tegenslagen om kan gaan, met name als ze slecht voorspeld worden.

Het fenomeen weeralarm, dat hadden we vroeger toch niet, intrigeert mij het meest. En met name als het slechte weer dan niet doorgaat. Ik zou zeggen, heerlijk voor al die slecht weer haters. Maar nee, de depressie heeft blijkbaar al toegeslagen bij het horen van het alarm en dan volgt er een golf van verontwaardiging als het dan meevalt. Niet goed voorspeld! Er komen Kamervragen enzovoort. En laatst was het weeralarm weer te laat, want de sneeuwbui was al begonnen, schuimbekkende reacties alom. Verbeeld ik het me nou of worden we met elkaar steeds kinderachtiger als het gaat om onzekerheden. Het staat niet op zichzelf, neem nou al die vaccins die zijn ingeslagen voor de Mexicaanse griep. Goed geanticipeerd door minister Klink zou ik zeggen, maar ja, nu ze lang niet op zijn omdat die pandemie erg meeviel is er boosheid alom. Het is ook nooit goed. Vanuit de communicatieprofessie boeit het me wel. Moet de boodschap van een beetje leider nou zijn: niet zeuren mensen, shit happens, zekerder kunnen we het niet maken. Of blijven we inzetten op een risicoloze wereld die niet bestaat. In dat laatste geval ga ik denk ik maar in IJsland wonen. Ten eerste omdat ze daar enorm lange winters en hele korte dagen hebben (ja ik weet het, ook een paar hele lange). Maar in IJsland kunnen ze echt wel tegen een stootje. Nu gaan ze dus stemmen over het voorstel om 12.000 euro per hoofd van de bevolking te betalen aan iets te inhalige Britten en Hollanders. Dat is nog eens een vraag voor een referendum, waarvan ik de uitkomst nu al zeker kan voorspellen!