Nieuwskanaal voor: Logeion

Lobbyen bij de Raad van State: mag dat?

Thu, 22 Jul 2010 11:14:06 +0200

Lobbyen bij de Raad van State doe je niet. Werken de leden van dit Hoge College van Staat aan een advies, dan houden bewindspersonen, ambtenaren, Kamerleden, werkgevers- en werknemersorganisaties hun adem in. Pas als het advies er is, barst het politiek gekrakeel los en tracht iedereen de argumenten van de Raad in zijn straatje te betrekken. Zo ook adviseurs en lobbyisten. Maar een public-affairsadviseur merkt dat zijn opdrachtgevers minder terughoudend zijn. Als er persoonlijke contacten zijn met leden van de Raad van State, worden die gewoon ingezet in de lobby. Waarom niet? De adviseur beziet dit met een dubbel gevoel. Enerzijds vindt hij het goed dat er in alle partijpolitieke afwegingen een plaats is waar rustig wordt gekeken naar de kwaliteit en onderlinge samenhang van wetgevingstrajecten, zonder dat anderen invloed willen doen gelden. Het is juist goed dat de Raad dit in alle rust kan doen met enige distantie van de politieke waan van de dag.

Anderzijds is de adviseur ook voor radicale transparantie. Opeens is de Raad van State nog een fase in het proces van beïnvloeden en argumenten inbrengen. Een lobbyist pakt tenslotte elk moment aan om invloed te hebben. Ook bij de Raad van State.

Of toch niet? Laat je reactie achter.

De themagroep Public Affairs organiseert op donderdag 9 september een interactieve middag die u laat ervaren hoe lobbyen in elkaar steekt: "Lobbyen doe je zo…". Meer informatie vind je hier.

Acquisitie over de rug van je vakgenoot tijdens een vakbijeenkomst mag

Thu, 24 Jun 2010 10:17:32 +0200

Zijn beroepsvereniging organiseerde een vakbijeenkomst over social media. John Zomers van Tweevla Ontwerp wist het meteen: echt iets voor zijn opdrachtgever Coltrop, een groot energieconcern. Susan Vonk, zijn directe opdrachtgeefster, had verteld dat ze volop nadachten over dit onderwerp. Hij had Susan dan ook direct uitgenodigd. Na het inhoudelijke deel stonden John en Susan wat te praten. Op dat moment kwam Casper de Waal bij hen staan. Hij is eigenaar van een communicatiebureau dat ook voor Coltrop werkt. Susan stelde John en Casper aan elkaar voor. Waarop Casper in bijzijn van John bloedserieus aan Susan vroeg waarom zij nog van een apart ontwerpbureau gebruik maakte. Zijn bureau heeft immers ook ontwerpers in huis. En overigens: als ze nog een keer mee wil naar een bijeenkomst van de vereniging, dan kan hij het wel voor haar regelen.

John liet niks merken, maar ergerde zich flink. Was dit de plek en de manier om zo de goede relatie van een vakgenoot te verstoren? Of was hij misschien te soft voor deze business? Maar waar maakte hij zich druk over ... misschien ergerde Susan zich wel net zo erg als hij.

De case
Acquisitie over de rug van je vakgenoot tiidens een vakbijeenkomst mag. We bezoeken vakbijeenkomsten van Logeion* en van andere verenigingen zonder dat er een echte etiquette is voor acquisitieactiviteiten. Hoe ver mag je dan gaan? Vind jij dat Casper het hier te bont maakt? Of is John gewoon te soft?

*deze case is op werkelijkheid gebaseerd, echter niet in de context van Logeion.

Personeelsmagazine kan niet onafhankelijk opereren

Tue, 11 May 2010 14:02:50 +0200

Een personeelsblad binnen de Rijksoverheid wil journalistiek onafhankelijk kunnen schrijven. Op meerdere onderwerpen wordt dit echter tegengewerkt. De ambtelijke leiding redeneert dat de organisatie schade ondervindt als bepaalde onderwerpen uitlekken of op een te vroeg moment bekend worden. Maar dit principe wordt ook gehanteerd om publicaties tegen te houden als sprake is van een onderwerp dat tot common knowledge binnen de organisatie behoort. Maar toevallig een beetje lastig is voor ��n of meerdere managers. Als de redactie dit aankaart bij de direct leidinggevende wordt geconstateerd dat er sprake is van een ander soort journalistiek dan in de gewone media: 'Een personeelsblad is niet de Volkskrant.' Dit argument wordt gebruikt om journalistieke waarheidsvinding de nek om te draaien. Tweede argument is namelijk de constatering dat een personeelsblad er niet is voor de medewerkers maar ten dienste staat van de ambtelijke leiding en de organisatiedoelen.

De redactie dringt aan op een statuut. Een document waarin duidelijk aangegeven staat wat de doelen van het blad zijn, wie het dient en hoever het kan gaan in het bedienen van zijn lezersgroep. Na overleg tussen de direct leidinggevende – het hoofd communicatie – en de ambtelijke top is de conclusie: een statuut is niet nodig. Zo gaan we immers niet met elkaar om. Daarmee is de redactie vogelvrij verklaard want kan elk onderwerp onderuit gehaald worden met het argument ‘dat het nu nog niet de tijd is daarover te schrijven.’

De case

Ook een personeelsmagazine kan het niet stellen zonder redactiestatuut. Wat het doel van een intern bedrijfsblad ook is, een statuut biedt iedereen de vaste afspraken die nodig zijn om zijn of haar werk naar behoren te kunnen doen. Journalistiek gezien is het de stok achter de deur om onderwerpen op een kritische manier te kunnen brengen. Ook als niet iedereen binnen een organisatie daarop zit te wachten.

Adaptatiestrategie klimaatverandering Waddenvereniging

Thu, 15 Apr 2010 11:49:45 +0200

De Waddenvereniging heeft samen met zes andere natuurbeschermingsorganisaties een adaptatiestrategie op klimaatverandering ontwikkeld. Hierbij wordt uitgegaan van de kracht van natuurlijke processen om de effecten van klimaatverandering te bufferen. Natuurlijke klimaatbuffers houden water vast of groeien mee met de stijgende zeespiegel en zijn integraal. De Waddenvereniging werkt met het programma 'Samenwerken aan klimaatbuffer Wadden' aan draagvlak voor deze visie in het waddengebied. Ze wil bereiken dat bij beheerders, bestuurders en bewoners de gedachte van 'de Wadden als natuurlijke klimaatbuffer voor Noord-Nederland' ingeburgerd raakt.

De Waddenvereniging is geen grondeigenaar en kan daarom zelf lastig een klimaatbuffer inrichten. Een terreinbeheerder zoals Staatsbosbeheer kan dat wel. Staatsbosbeheer deelt de visie, maar kan deze nu nog vaak niet in praktijk brengen, omdat er onvoldoende draagvlak voor is bij bewoners. Daar ligt de rol van de Waddenvereniging.
De Waddenvereniging richt zich bij het verkrijgen van dit draagvlak op de drie indicatoren voor draagvlak: kennis, houding en gedrag. Draagvlak voor de adaptatiestrategie bestaat wanneer:
− Voldoende informatie over de klimaatbuffergedachte en de wadden als natuurlijke klimaatbuffer aanwezig is onder de doelgroepen (kennis);
− De doelgroepen van mening zijn dat natuurlijke klimaatbuffers wenselijk of zelfs noodzakelijk zijn (houding);
− De doelgroepen actief meedoen aan activiteiten ter bevordering en implementatie van de natuurlijke klimaatbuffergedachte (gedrag).

De case
Met het bereiken van de doelen ‘kennis’ en ‘houding’ is de Waddenvereniging een eind op weg. Met het doel gedragsverandering wil het nog niet lukken. De Waddenvereniging wil partijen uit de doelgroepen ertoe aansporen binnen twee jaar twee pilotprojecten op te zetten vanuit de natuurlijke klimaatbuffergedachte. Hoe moet de communicatiestrategie er uit zien?

Mag een gemeente een freelance journalist inhuren om raadsvergaderingen te verslaan?

Thu, 11 Mar 2010 10:29:21 +0100

De commissie- en raadsvergaderingen van de gemeente Renswoude worden jarenlang door de lokale krant op de voet gevolgd. Maar met de bezuinigingen bij de kranten, sneuvelen de onafhankelijke verslagen in het plaatselijke huis-aan-huisblad. Journalisten komen niet meer naar de raadsvergaderingen. Renswoude besluit om een freelance verslaggever in te huren die in opdracht van de gemeente raadsverslagen schrijft. De vondst van Renswoude is ingegeven door de behoefte aan kritische journalisten, in plaats van aan notulisten. De verslagen van de 'gemeentejournalist' worden alleen op feitelijke onjuistheden gecontroleerd, de journalist mag zelf bepalen over welke onderwerpen wordt geschreven. De artikelen worden aangeboden aan de lokale kranten, als een soort van 'journalistieke persberichten'.

Journalisten bij de regionale media moeten steeds meer krantenpapier en uitzendingen vullen, met minder collega’s. Noodgedwongen worden persberichten zonder kritische vragen geplaatst. Daarmee maakt de communicatieadviseur op korte termijn misschien goede sier bij de baas, maar voor het maatschappelijk vertrouwen in bestuur of organisatie is het gebrek aan onafhankelijkheid op termijn niet geholpen.

Waakhond
Journalisten kunnen het bloed onder de nagels van de woordvoerder vandaan halen. Maar iedereen juicht een kritische journalistieke houding toe. De hoeder van de democratie houdt ons immers allemaal scherp. Mede hierom noemt de Nederlandse Verenigingen van Journalisten het inschakelen van een freelancer ‘armoedig’. Rechtstreekse financiering van de journalist zou onafhankelijkheid in de weg staan. De lokale kranten financieel steunen zou wel een oplossing zijn, zegt de vakbond. Zonder overigens te vertellen hoe dát de onafhankelijkheid niet in de weg staat.

Wat vind jij? Geef je mening!
Zelf persberichten opstellen en versturen? Misschien met hulp van een ingehuurde tekstschrijver, wiens teksten je tot achter de komma kunt corrigeren? Een journalist die je zult betalen, maar waarvan je de teksten niet wilt bepalen. Of heeft de NVJ gelijk, en kun je onafhankelijkheid en een kritische noot nooit ‘inkopen’?

Mediarelaties
Deze casus is aangedragen door de themagroep Mediarelaties. Op 24 maart organiseert de themagroep een bijeenkomst ‘de presentatie van een langverwacht rapport’, waarin de woordvoerders van de Commissie Davids (over de Nederlandse steun aan de oorlog in Irak) en de gemeente Apeldoorn (over de aanslag op Koninginnedag) vertellen over hun ervaringen.

Een crisis: meebewegen of tegenwicht geven?

Thu, 11 Feb 2010 13:57:15 +0100

De sociale werkplaats ELMA, waar honderden mensen met een verstandelijke of fysieke beperking werken, heeft sinds kort te maken met problemen die als (potenti�le) crisissituatie zijn aan te merken. Het gaat om (vermeende) gevallen van seksuele intimidatie op de afdeling Verpakkingen, een ongewenste stijl van leidinggeven op deze afdeling en planmatige beschadiging van ELMA's reputatie. De reputatiebeschadiging lijkt doelbewust, en afkomstig van enkele rancuneuze oud-medewerkers en klokkenluiders binnen het bedrijf. Deze lijken innige banden met een lokale politieke partij te hebben. De pers publiceerde diverse negatieve berichten over deze affaire. Een journalist van een regionale krant volgt de zaak op de voet en beschikt over vertrouwelijke informatie. ELMA heeft uit angst voor verdere schade en met het oog op de kwetsbare groep mensen die zij herbergt, tot nu toe een passieve mediastrategie gekozen en besloten tot radiostilte.

De situatie zorgt voor een gespannen sfeer op de afdeling Verpakkingen en onbegrip en boosheid bij de OR en overige medewerkers over de in hun ogen onjuiste mediaberichten en de acties van de klokkenluiders. Ook ontstaat er beroering bij aandeelhouders (gemeentes in de regio) en klanten.
De directie van ELMA heeft diverse acties in de lijn ondernomen, zoals een onafhankelijk onderzoek naar de (vermeende) gevallen van seksuele intimidatie op de afdeling Verpakkingen en een ontslagzaak tegen één van de leidinggevenden van deze afdeling. Ook zijn er gesprekken geweest met medewerkers en is er een klachtenpunt ingesteld. Iedereen praat erover, maar de communicatie met de pers, klanten en andere relaties wordt angstvallig vermeden.

Het OM is op basis van de media-aandacht gestart met een oriënterend onderzoek (ELMA heeft zelf geen melding gemaakt of aangifte gedaan).

Jouw advies
Op 1 april treed je in dienst bij ELMA als communicatiemanager. Je bent vooraf op de hoogte gebracht over de affaire en de keuze tot radiostilte. Na een kort welkom word je door de directeur naar jouw kamer gebracht, waar direct de telefoon gaat. Onder het oog van de zenuwachtige directeur sta je een journalist van een landelijke krant te woord. Poeier je de journalist af zodat je op je eerste dag de directeur niet tegen je in het harnas jaagt, of zeg je hem later op de dag terug te bellen zodat je hem onderbouwd te woord kunt staan? Kortom: ga je mee in de wens van de directie tot radiostilte of niet?

Deze crisiscase komt – vereenvoudigd en geanonimiseerd - uit de praktijk van de crisisexperts van Bex*communicatie.

Afschaffing van de rugzakregeling leidt tot willekeur

Tue, 15 Dec 2009 17:15:37 +0100

Staatssecretaris Dijksma maakte onlangs bekend dat ze de 'rugzakregeling' voor kinderen met een beperking wil afschaffen. De Chronisch zieken en Gehandicapten Raad (CG-Raad) is niet gelukkig met dit voornemen. Een rugzak is extra geld voor kinderen die extra ondersteuning nodig hebben, zodat zij op een gewone school kunnen blijven. Dit zijn bijvoorbeeld kinderen met spraak-taalmoeilijkheden, langdurig zieke kinderen, lichamelijk of verstandelijk gehandicapte kinderen of kinderen met een ernstig gedragsprobleem. Met dit geld kunnen de kinderen gebruik maken van bijvoorbeeld begeleiding, verzorging, hulpmiddelen of verpleging. Zonder rugzak zou de leerling aangewezen zijn op het speciaal onderwijs.

De staatssecretaris geeft aan dat de huidige rugzakfinanciering te weinig mogelijkheden voor maatwerk aan de kinderen biedt. Uit onderzoek blijkt dat onvoldoende duidelijk is waar scholen de middelen voor zorgleerlingen aan besteden, terwijl het aantal indicaties maar toeneemt. Dit komt vooral door een toename van het aantal leerlingen met gedragsproblemen. De schoolbesturen krijgen van de staatssecretaris in de toekomst de vrije hand om geld van de rugzakjes te besteden zoals zij het willen. Het totale bedrag zal gelijk blijven.

Te weinig invloed voor ouders
Afschaffing van de rugzakregeling leidt volgens de CG-Raad echter tot willekeur, waarbij kinderen afhankelijk zijn van de middelen die een school voor zorg en ondersteuning wil inzetten. Ouders zullen dan nog nauwelijks invloed hebben op de ondersteuning die hun kind krijgt. De CG-Raad wil daarom dat de rugzakregeling voor kinderen met een beperking blijft bestaan en wordt verbeterd. Ouders moeten invloed kunnen hebben op de besteding van de middelen voor hun eigen kinderen. Nu is niet duidelijk welke rechten ouders krijgen en hoe het schoolbestuur de zorgplicht invult. Welke invloed hebben ouders dan nog op de schoolkeuze van hun kind?

Hoe krijg ik politieke steun?
De CG-Raad heeft dit probleem wel besproken met de staatssecretaris en haar ambtenaren. Maar die gaan er vanuit dat de scholen en de leraren de belangen van de kinderen goed in de gaten zullen houden. De CG-Raad vraagt zich nu af hoe zij steun van de politiek kan krijgen om de staatssecretaris op andere gedachten te brengen.

Wat zou jij de CG-Raad adviseren?

Vrijwillig maar niet vrijblijvend - Julie de Widt-Bakker

Wed, 18 Nov 2009 15:17:54 +0100

Wat is de belangrijkste drijfveer om actief lid te worden van Logeion? Een korte inventarisatie levert een divers beeld op: persoonlijke- en professionele groei, bijdrage aan de ontwikkeling van het vak, opbouwen van een netwerk of die extra noot op het CV. Nevenactiviteiten aannemen blijft populair. Echter, het is niet altijd gemakkelijk hiervoor tijd vrij te maken. Het zijn niet voor niets nevenactiviteiten. Iedereen heeft er een baan naast die de grootste prioriteit heeft. Zeker in crisistijd. Voor de ontwikkeling van het vak is het echter van groot belang dat we ons blijven inzetten voor de beroepsvereniging.

We moeten investeren in kennisontwikkeling en kennisdeling. Dit wordt bevestigd door recent onderzoek van Boer & Croon onder communicatiedirecteuren waaruit blijkt dat de afdeling communicatie vooral op strategisch niveau terrein te winnen heeft. Daarbij zegt het merendeel niet te snijden in het opleidingsbudget. Dit schept ruimte voor ontwikkeling als professional, zowel in training en opleiding als in een actieve deelname aan een beroepsvereniging. De themagroepen worden gezien als de ruggengraat van onze vereniging. Actieve leden zijn daarin essentieel.

Met enige reserve constateer ik dat de deelname in themagroepen vaak als te vrijblijvend wordt gezien. Ik stel voor dat we de vrijblijvendheid van de actieve leden ter discussie stellen. Áls je je opgeeft voor een themagroep, dan committeer je je hieraan. Dan zet je je hier gedurende één jaar actief voor in en houd je rekening met het organiseren van vier bijeenkomsten. In dat jaar betaalt Logeion je contributie. Als wederdienst, maar ook als dank en waardering voor het feit dat je soms prioriteit geeft aan de themagroep. Een nevenactiviteit binnen onze beroepsvereniging is wat mij betreft vrijwillig, maar niet geheel vrijblijvend

Julie de Widt-Bakker is adviseur bij Boer & Croon Corporate Communication

Crowdsourcing - Paul Lansen

Wed, 18 Nov 2009 15:17:30 +0100

Wat is het nut van crowdsourcing? Paul Lansen, hoofd communicatie van de gemeente Smallingerland heeft ruim ervaring met Web 2.0 door zijn veelbesproken site www.wijbouweneenwijk.nl. Inmiddels heeft hij ook www.watdoejijvoordrachten.nl (Drachten valt onder Smallingerland) in de lucht. Beide sites zijn een vorm van crowdsourcing; een organisatie betrekt een niet vooraf gespecificeerde groep mensen bij het ontwikkelen van producten of diensten. De vakgroep Webcommunicatie polste Lansens ervaringen en vroeg hem stelling te nemen over het nut van crowdsourcing.

‘Er zijn inmiddels zo’n 1000 leden uit alle lagen van de bevolking en uit alle leeftijdsgroepen, er lopen 800 blog en polls, er zijn honderden foto’s en video's geplaatst en er zijn meer dan 30.000 reacties gegenereerd. De site is een digitale dorpspomp waar lief en leed gedeeld wordt, ideeën worden geboren, commentaar wordt gegeven en waar soms heftige discussies plaatsvinden. Enkele bestuurders en raadsleden bloggen en pollen ook, zo komen ze één op één en openbaar in contact met hun achterban.’

Stellingen van Paul Lansen:

• een website alleen werkt niet, het moet crossmediaal
• de black box die beleid maken heet, wordt geopend via web 2.0
• crowdsourcing is geen vervanging van de democratische besluitvorming
• als overheid moet je daarom geen overspannen verwachtingen wekken
• overheden zenden nog te veel, via web 2.0 kunnen ze participatie organiseren