Afschaffing van de rugzakregeling leidt tot willekeur
Afschaffing van de rugzakregeling leidt tot willekeur
De staatssecretaris geeft aan dat de huidige rugzakfinanciering te weinig mogelijkheden voor maatwerk aan de kinderen biedt. Uit onderzoek blijkt dat onvoldoende duidelijk is waar scholen de middelen voor zorgleerlingen aan besteden, terwijl het aantal indicaties maar toeneemt. Dit komt vooral door een toename van het aantal leerlingen met gedragsproblemen. De schoolbesturen krijgen van de staatssecretaris in de toekomst de vrije hand om geld van de rugzakjes te besteden zoals zij het willen. Het totale bedrag zal gelijk blijven.
Te weinig invloed voor ouders
Afschaffing van de rugzakregeling leidt volgens de CG-Raad echter tot willekeur, waarbij kinderen afhankelijk zijn van de middelen die een school voor zorg en ondersteuning wil inzetten. Ouders zullen dan nog nauwelijks invloed hebben op de ondersteuning die hun kind krijgt. De CG-Raad wil daarom dat de rugzakregeling voor kinderen met een beperking blijft bestaan en wordt verbeterd. Ouders moeten invloed kunnen hebben op de besteding van de middelen voor hun eigen kinderen. Nu is niet duidelijk welke rechten ouders krijgen en hoe het schoolbestuur de zorgplicht invult. Welke invloed hebben ouders dan nog op de schoolkeuze van hun kind?
Hoe krijg ik politieke steun?
De CG-Raad heeft dit probleem wel besproken met de staatssecretaris en haar ambtenaren. Maar die gaan er vanuit dat de scholen en de leraren de belangen van de kinderen goed in de gaten zullen houden. De CG-Raad vraagt zich nu af hoe zij steun van de politiek kan krijgen om de staatssecretaris op andere gedachten te brengen.
Wat zou jij de CG-Raad adviseren?
- Tags
Reacties op "Afschaffing van de rugzakregeling leidt tot willekeur"
Marcel Kolder | Geplaatst op: 16-12-2009 16:17 |  Quote |
Als ouder van een ernstig gehandicapt kind, en ervaren adviseur van
besturen en GMR lid van speciaal onderwijs denk ik dat de oplossing
complexer ligt. Ik heb drie scenario's in gedachten. Elk
scenario gaat uit van de wens van ouder/leerling om de regie te
houden. In de huidige discussie is dat een vergeten groep. Ook de
wens om maatschappelijke participatie van hun/het kind is groot. We
zijn voorbij de tijd van het dorp en de scholen weggestopt in
bossen. De gehandicaptendierentuinen. Een grote verdienste is het
PGB voor ouders en leerlingen. Het rugzakje ligt in dezelffde lijn.
De school is dé ontmoetingsplaats voor kinderen zonder en
met handicap. Persoonlijk ben in voorstander van inclusief
onderwijs. Van rugzakjes. Maar dat betekent ook een
stelselwijziging. Kijkend naar het buitenland waar ze ons stelsel
van speciaal onderwijs niet zo snappen. Van gescheiden
onderwijssystemen. Ik ga voor de school als ontmoetingsplek voor
zoveel mogelijk verschillende soorten mensen, leerlingen.
Daarbinnen kun je dus varianten bedenken. Van leerling in de klas
(met rugzakje), van een groep in de klas, van een groep naast de
klas en een nieuwe vorm van scholen. Speciale scholen die je
integreert in het regelier onderwijs. In een gebouw. Waar bepaalde
lessen gezamelijk wordt gevolgd, en sommige lessen, vanwege de aard
van de handicap op een variabele basis. Het rugzakje is de
'eenvoudigste' vorm en ligt aan de basis van alle andere
vormen. Scenario 1 is alles op zijn kop. Waarbij de ouder/leerling
de ultieme regisseur is. Vanuit een nieuw instituut. Het
expertisecentrum waar scholen en ouders/leerlingen vanuit
ondersteund worden. Volledig inclusief onderwijs. Scenario 2 is het
omgooien van het systeem, het verwijderen van SO-onderwijs en alle
klassen in Nederland niet groter maken dan 16 leerlingen. Een
totaal ander soort onderwijs, en elk kind een rugzak (de een wat
meer gevuld dan de ander). Scenario 3 Alles blijft zoals het is.
Het was een leuke hype. We trekken geen lessen. En naar ouders
wordt toch al niet geluisterd. Nederland is hierin ook geen
gidsland, en dat waren we allang niet meer met deze vorm van
onderwijs. Ergo: Het gaat (uitgaande van scenario 1 en 2) om een aantal punten. Financiering, de wil om het stelsel te veranderen, politiek draagvlak, andere opleiding Pabo-studenten, ze missen nu de kennis en vaardigheden om met speciale kinderen om te gaan/de les te lezen  in hun
basisopleiding (doodzonde). We hebben een maatschappelijk draagvlak
nodig (het publiek). Niet meer gebaseerd op sentimenten, maar
successen te tonen (ik ken er ettelijke). Uiteindelijk gaat het om
keuzevrijheid. Een groot goed in ons land.Het gaat ook om
thuisnabij onderwijs. Die busjes zijn verschrikkelijk voor de
kinderen, velen staan uren in de file (terwijl ze door hun handicap
al zo weinig vrije tijd hebben). Het gaat ook om samenwerking met
het bedrijfsleven. Startbekwaamheden van de leerlingen die
uitstromen. En uit het speciaal onderwijs stroom je meestal uit
naar een Wajongpositie. Daar kom je nimmer of heel moeilijk uit.
Het rugzakje is de basis voor een andere manier van kijken naar
keuzevrijheid, maatschappelijke participatie en integratie in ons
land van een heel kwetsbare groep. Een laatste tip: Start een brede
dialoog met de maatschappij, samen met ouderorganisaties. Want de
politiek en het bestuur is de weg kwijt. | ||