Culturele waarden en communicatie in internationaal perspectief

Nuttig voor professional ****
Schrijfstijl *****
Vormgeving en uitvoering ****
Overall score ****

Het blijft een intrigerend thema: interculturele communicatie. In het boek van de Vlaamse Marie-Thérèse Claes en de Nederlandse hoogleraar Marinel Gerritsen komen vele interessante voorbeelden van geslaagde interculturele communicatie en vermakelijke misverstanden aan de orde. De auteurs maken gebruik van hun eigen onderlinge verschillen, zo klein als die mogen lijken tussen Vlaanderen en Nederland.

Het boek levert weinig nieuwe gezichtspunten op, maar geeft een toegankelijk en handig overzicht van wat er op intercultureel communicatiegebied aan onderzoek is verricht. Er staan – gezien het beoogde gebruik door studenten – talrijke oefeningen in, zonder dat het boek het karakter krijgt van een leerboek. Het enige dat irriteert, is de veelvuldig terugkerende opdracht: ‘en bespreek de resultaten met je medestudenten’. Zouden ze daar zelf niet op komen?

Er komen immers genoeg situaties aan de orde die tot de verbeelding spreken, zelfs als je als student niet verder bent gereisd dan de Spaanse costa’s. Bijvoorbeeld over de omgang met tijd. In ‘monochrone’ culturen wordt een strikte tijdsindeling aangehouden, met als prettige bijwerking dat afspraken worden nagekomen. In meer ‘polychrone’ culturen doen mensen dingen tegelijk, net zoals het uitkomt. Informele communicatie in dergelijke culturen is heel gebruikelijk, privé en werk lopen door elkaar. De verschillen tussen beide culturen worden goed samengevat in een Afrikaans spreekwoord: “God gaf de Afrikaan de tijd en de Europeaan de klok”.

Elk hoofdstuk eindigt met enkele relativeringen die het boek aangenaam doen lezen. Alleen het laatste hoofdstuk, over intercultureel management, lijkt wat los te staan van de andere hoofdstukken. En er staan wel erg veel oefeningen in.