Moeder

dinsdag 09 maart 2010 09:00 Vorige week is mijn moeder opgenomen in een verpleeghuis. Mijn vader en zij hebben het samen lang en gelukkig volgehouden. Dat is niet iedereen gegeven. Maar nu was het moment daar. Ik vond het hartverscheurend, voor haar, voor mijn vader en voor ons als kinderen. Ik vraag me steeds maar af waarom het laatste eind van een mens vaak toch zo zwaar en pijnlijk moet zijn. Maar goed, we gaan in principe niet over ons einde, dus het komt zoals het komt. Naast het veelgehoorde geklaag over de gezondheidszorg en gebrekkige zorg, thuis en in zieken- en verpleeghuizen, kan ik in dit geval alleen maar positief zijn. Wat een geduld en respect was er bij de thuiszorg voor mijn ouders in de afgelopen jaren, en wat kon er veel om mijn ouders zo lang mogelijk bij elkaar te laten blijven. De dagopvang gaf nog een tijd soelaas voor mijn moeder. Maar toen ging het niet meer. En wat een geweldige begeleiding bij het nemen van die moeilijke beslissing voor mijn vader, en voor ons als kinderen, en zeker ook naar mijn moeder toe. Alle disciplines zaten een aantal keren om tafel met ons. De huisarts, de verpleeghuisarts, de thuiszorg, de trajectbegeleider, de verzorging vanuit het huis waar ze woonden.