Nieuw bericht

Naam*

Bericht*

[quote=Marcel Kolder]Als ouder van een ernstig gehandicapt kind, en ervaren adviseur van besturen en GMR lid van speciaal onderwijs denk ik dat de oplossing complexer ligt. Ik heb drie scenario's in gedachten. Elk scenario gaat uit van de wens van ouder/leerling om de regie te houden. In de huidige discussie is dat een vergeten groep. Ook de wens om maatschappelijke participatie van hun/het kind is groot. We zijn voorbij de tijd van het dorp en de scholen weggestopt in bossen. De gehandicaptendierentuinen. Een grote verdienste is het PGB voor ouders en leerlingen. Het rugzakje ligt in dezelffde lijn. De school is dé ontmoetingsplaats voor kinderen zonder en met handicap. Persoonlijk ben in voorstander van inclusief onderwijs. Van rugzakjes. Maar dat betekent ook een stelselwijziging. Kijkend naar het buitenland waar ze ons stelsel van speciaal onderwijs niet zo snappen. Van gescheiden onderwijssystemen. Ik ga voor de school als ontmoetingsplek voor zoveel mogelijk verschillende soorten mensen, leerlingen. Daarbinnen kun je dus varianten bedenken. Van leerling in de klas (met rugzakje), van een groep in de klas, van een groep naast de klas en een nieuwe vorm van scholen. Speciale scholen die je integreert in het regelier onderwijs. In een gebouw. Waar bepaalde lessen gezamelijk wordt gevolgd, en sommige lessen, vanwege de aard van de handicap op een variabele basis. Het rugzakje is de 'eenvoudigste' vorm en ligt aan de basis van alle andere vormen. Scenario 1 is alles op zijn kop. Waarbij de ouder/leerling de ultieme regisseur is. Vanuit een nieuw instituut. Het expertisecentrum waar scholen en ouders/leerlingen vanuit ondersteund worden. Volledig inclusief onderwijs. Scenario 2 is het omgooien van het systeem, het verwijderen van SO-onderwijs en alle klassen in Nederland niet groter maken dan 16 leerlingen. Een totaal ander soort onderwijs, en elk kind een rugzak (de een wat meer gevuld dan de ander). Scenario 3 Alles blijft zoals het is. Het was een leuke hype. We trekken geen lessen. En naar ouders wordt toch al niet geluisterd. Nederland is hierin ook geen gidsland, en dat waren we allang niet meer met deze vorm van onderwijs.
Ergo: Het gaat (uitgaande van scenario 1 en 2) om een aantal punten. Financiering, de wil om het stelsel te veranderen, politiek draagvlak, andere opleiding Pabo-studenten, ze missen nu de kennis en vaardigheden om met speciale kinderen om te gaan/de les te lezen ;) in hun basisopleiding (doodzonde). We hebben een maatschappelijk draagvlak nodig (het publiek). Niet meer gebaseerd op sentimenten, maar successen te tonen (ik ken er ettelijke). Uiteindelijk gaat het om keuzevrijheid. Een groot goed in ons land.Het gaat ook om thuisnabij onderwijs. Die busjes zijn verschrikkelijk voor de kinderen, velen staan uren in de file (terwijl ze door hun handicap al zo weinig vrije tijd hebben). Het gaat ook om samenwerking met het bedrijfsleven. Startbekwaamheden van de leerlingen die uitstromen. En uit het speciaal onderwijs stroom je meestal uit naar een Wajongpositie. Daar kom je nimmer of heel moeilijk uit. Het rugzakje is de basis voor een andere manier van kijken naar keuzevrijheid, maatschappelijke participatie en integratie in ons land van een heel kwetsbare groep. Een laatste tip: Start een brede dialoog met de maatschappij, samen met ouderorganisaties. Want de politiek en het bestuur is de weg kwijt. [/quote]

SPAM Controle*

Ga direct naar

Snelkoppelingen

Nieuw bericht

Subnavigatie

Hoofdnavigatie